Tegen Beter Weten In

The disappearance of Alice Creed

2011-05-17T09:43:00.004+02:00

Soms, heel soms zie je een film die boven verwachting goed is. Een film die je van het begin tot het eind meeneemt in een verhaal. Drie, maar drie mensen spelen in deze film.

Op de achterkant: Danny en Vic hebben de ontvoering van Alice Creed (Gemma Arterton) tot in de puntjes voorbereid. Ze hebben een beveiligde en geluiddichte locatie waar ze haar een tijdje gevangen kunnen houden en iedere beweging tijdens de ontvoering en iedere routine in de dagen erna is uitgebreid geoefend. Haar vader is rijk genoeg om het losgeld van twee miljoen pond snel op te kunnen hoesten, dus lang hoeft het allemaal niet te duren. Niets wordt aan het toeval overgelaten en juist dan weet je dat alles verschrikkelijk fout kan gaan…

Inderdaad, alles kan verschrikkelijk fout gaan. In deze film wordt je echter regelmatig verrast door een wending die evenwel goed gevonden is als wel enigszins reëel.

Zie de trailer.

Aytac Delen

2010-12-09T19:56:00.002+01:00

Twee jaar geleden schreef ik een blog over Aytac Delen en zijn stoppen met roken methode. Ik heb mij toen (en nu nog steeds) geërgerd aan zijn wijze van verkopen.
Veel mensen hebben mij toentertijd verkeerd begrepen en ik neem nu, na zoveel jaar, even de tijd dit te verduidelijken.

Uit de 185 reacties blijkt dat men het idee heeft dat ik jaloers zou zijn, hem het geld niet gunde enzovoorts (ow ja, ik heb een baan en een leven).. Dat is niet het geval. Ik gun het hem heus wel, moet hij lekker zelf weten. Wat mij niet aanstaat is dat Aytac eerst beweert het verschrikkelijk lullig te vinden voor mij (een roker) dat men, de tabaks- en de farmaceutische industrie, over mijn rug zoveel geld verdient.
verderop in de tekst blijkt ineens dat ook hij geld wil verdienen over mijn doorrookte longen en rug. Dat vind ik niet netjes en zelfs geniepig te noemen. Dat is voor mij de reden dat ik het bericht naar Aytac heb gestuurd en hier geknipt en geplakt heb als een blog. Verder moet iedereen zelf weten of het hem veertig euro waard is een gok te wagen.

Als ik kom te sterven

2010-12-09T16:34:00.002+01:00

Als ik kom te sterven

Als ik kom te sterven, wees dan een met je verdriet

Verwerk de pijn, ga verder, ga verder en geniet

Mij mag je verbranden, in een urn komt mijn as

Strooi mij dan ergens uit, op een plek waar ik graag was

En mocht de wet verbieden, om mij daar uit te strooien

Doe het dan maar stiekem, heb maar respect voor deze dooie

De pijn om mij is mooi, maar heb wel het besef

Dat leven is om te leven, niet om te rouwen dus heb lef

Kom ook weer uit dat dal en geniet dan van het leven

Pak alles wat je pakken kan en geef wat je kunt geven

Leef, zing, huil, lach, werk, vergeet de pijn

En als het mogelijk is, dan zal ik er voor je zijn

Nieuwe hobby

2010-11-17T21:23:00.001+01:00

Heb een nieuwe hobby, websites maken. Kijk eens op www.shot-it.nl!

2010-06-27T14:13:00.002+02:00

Vrijheid van meningsuiting

2010-06-25T14:08:00.005+02:00

Het is een algemeen goed. Vrijheid van meninguiting. Iedereen mag zeggen wat hij of zij vind.
Jammer. Er is in mijn optiek niet goed nagedacht over de interpretatie van deze drie woorden die met zoveel regelmaat worden gebezigd door de Nederlandse pers.
Dat je vrij je mening mag uiten, is logisch. Wat echter vergeten is, is dat je wel een mening gevormd moet hebben, wil je deze mogen verkondigen. En daar wringt de schoen. Meningen worden vaak ondoordacht, zonder schroom verkondigd als de enige echte waarheid. Maar al te vaak, blijkt dat de verkondiger, geen enkel idee heeft waar hij het precies over heeft, laat staan goed nagedacht heeft over de consequenties van deze ondoordachte uitspraken.

Er wordt helaas ook te weinig nagedacht over de consequenties die een recht met zich mee brengt. Aan een recht, hangt altijd een plicht. Ik denk, dat wij bij het opstellen van rechten, de daarbijbehoorende plichten niet moeten vergeten. Naar mijn idee, dien je, wanneer je een mening uit, ook het geduld te hebben, naar andermans mening te luisteren. Je hebt de plicht, wanneer je je mengt in een discussie, jouw mening bij te stellen, wanneer dit nodig blijkt te zijn. Je dient je te beseffen dat je anderen pijn kunt doen door jouw mening, maar dat je ook pijn gedaan kunt worden. Kun je deze plicht niet aan, dan moet je je afvragen of je thuis hoort in een land met vrijheid van meningsuiting, vind je van wel, dan is de vraag of je je moet mengen in een discussie.

Daarnaast blijkt, dat juist goed doordachte meningen, moeilijk te verkroppen zijn door bepaalde mensen. In sommige situaties zijn deze dus niet vrijuit te zeggen. mensen worden ontslagen uit publieke functies, omdat zij een mening verkondigen die niet correspondeerd met de mening van de politieke partij die zij aanhangen. Kortom, vrijheid van ontwikkelde meninguiting moet kunnen, maar neem ook de tijd de ander aan te horen en de argumenten mee te wegen in de ontwikkeling van jouw ideeën. Accepteer dat je pijn gedaan kan worden en dat een mening jou pijn kan doen. Maar denk vooral goed na of je baas dezelfde mening ontwikkeld heeft, voordat je jouw mond open trekt. ;)

No kidding?

2009-09-29T10:48:00.003+02:00

Stel, je bent een vader van een kind. Dat kind zie je om de week in het weekend. Je ziet dat het kind veranderd in een soort zombie. Je bemerkt blauwe plekken, je ziet een hoop ellende in het huis van je ex en je besluit uiteraard iets te doen.
Je belt naar het AMK (Algemeen Meldpunt Kindermishandeling), je meld keurig je naam en stelt de zaak aan de spreekwoordelijke kaak. Wat denk jij dat het antwoord zal zijn van deze profesional?

Denk goed na...

Denk je het al te weten?

Nou?

Zal ik het zeggen?

U bent de ex en dus geen objectieve, betrouwbare bron. Who are we kidding!?!

Dus, sluit u uw ogen? Betaal dan nu uw schuldgevoel af bij no kidding, maar doe vooral uw ogen niet open. dat zou inhouden dat no kidding een overbodige organisatie wordt en dat is zonde voor de werkgelegenheid natuurlijk.

Aan het werk (speciaal voor Esther)

2009-09-24T15:24:00.004+02:00

Na maanden in een proefdraaisetting te hebben meegedraait bij een praktijk voor fysiotherapie is het eindelijk zover. Tessa krijgt nu een echt contract. Omdat we het natuurlijk wel over mij hebben gaat dit natuurlijk niet helemaal van een leien dakje en moeten er nog wat zaken worden afgehandeld maar...... t gaat echt gebeuren!

Het wordt dus tijd dat ik officieel afscheid neem van het restaurant waar ik al die jaren met veel plezier heb gewerkt. En dus ook van alle collega's waar ik veel om ben gaan geven. Hoewel velen van hen inmiddels ook ergens anders zijn gaan werken en andere wegen zijn ingeslagen zijn er nog een paar over waar ik vaak aan denk en die ik erg mis...

Lieve jurrie en Esther.... jullie zijn kanjers, jullie hebben de jaren daar zoveel plezieriger gemaakt en ik wil jullie bedanken voor de steun! Lieve Es... bedankt voor de fijne ritjes en gesprekken naar het CIR, ik hoop dat t goed blijft gaan! We houden contact!

Lieve Marinka, ik denk nog vaak aan je en hoop dat je een fijne toekomst tegemoet gaat met Pedro.

Arton, we hebben zoveel gelachen!

Gerard en Wilma, ik heb in die jaren verschrikkelijk veel geleerd! Horeca zal altijd in mijn hart blijven zitten..

Bedankt allemaal,

Een hele dikke kus en knuffel

Pffff

2009-09-24T12:43:00.003+02:00

"Ja" sprak de vrouw, "Daar heeft u absoluut gelijk in"
De man antwoordde "Ik denk dat het een goed idee is een buffer in te zetten"
"Inderdaad"
"Gewoon een kleine groep mensen, hoog opgeleid, die een controlefunctie krijgen"
"Juiuiuist" Sprak de vrouw alsof ze op het punt stond een enorm orgasme te krijgen. Wie weet.
De man ging verder: "Deze controlegroep moet natuurlijk ook de oorspronkelijke controlegroep controleren op hun manier van controleren".
"Oh Henk, wat een fantastisch idee, op die manier is niemand veilig voor ons big brother idee"
"De enige vraag is" sprak henk, "hoe zorgen wij, zonder al te veel gezeur, dat dit idee ingevoerd wordt?"
"Ow, dat is simpel"
"Hoe dan Saskia?"
"Door een grote crimineel, het liefst een Turk of Marokkaan, drie dagen de tijd te geven te ontsnappen"
"GENIAAL!!!!"
En zo geschiedde...

DelicaTessa en het avontuur van een nieuwe baan deel 1

2009-06-23T20:44:00.004+02:00

Een aantal maanden geleden werd er door een arbeidsdeskundige "deskundige" vastgesteld dat horeca, voor mij, toch niet helemaal geschikt was om in te reïntegreren. Om de deskundigen tot dat besluit te laten komen moest ik allereerst bijna 1,5 jaar een paar keer per week servies laten sneuvelen, volgeladen dienbladen op tafels laten vallen, mensen bijna levend verbanden door hete thee of tomatensoep in hun schoot te werpen, alle bestellingen vergeten die ik niet opschreef of wel opschreef maar vergat doordat de telefoon ging, mooi opgemaakte borden meteen bij het uitgifteluik laten kletteren, en dan vooral als het erg druk was, nog even overgeven tussen de drukte door, 1,5 dag bijkomen van 4 uurtjes werk en bovenal maanden tegen de bedrijfsarts leuren dat dit werk me meer kwaad dan goed deed.

Anyways.. na een gesprek met mij en mijn werkgevers werd er dan ook een deskundige-rapport opgesteld. Verbazingwekkend aan deze onderzoeken is dat ze eigenlijk totaal geen rekening houden met wie je bent, wat je wilt in je leven, wat je toch écht nog wel kan, wat je opleidingsniveau is en dat je misschien toch wat intelligenter bent dan dat je eruit ziet... (ja ja inkoppertje).

In het rapport stond dat ik (thank god) niet meer in het restaurant hoefde te werken ( gelukkig ook niet in de afwas, wat als vervangende functie werd aangedragen). Begrijp me niet verkeerd, ik heb het jaren met ontzettend veel plezier in de horeca gewerkt en ik mis de sfeer en mijn collega's iedere dag maar als iets je alleen maar verder in lichamelijke ellende doet storten, komt er een dag dat je er echt helemaal klaar mee bent.

In ieder geval wisten ze op basis van hetgeen besproken was plotseling op vreemde wijze tot in detail vast te stellen hoeveel bewegingen ik in een uur kan maken, met of zonder toevoeging van enig gewicht, in welke richting dan ook, op welke wijze dan ook en dan ook nog hoeveel uur, wat mijn hoofd nog aankan aan prikkels en wat op basis daarvan mijn mogelijkheden voor de toekomst nog zijn. En ook al zaten ze er, naar alle eerlijkheid, wat lichamelijke draagkracht niet ver naast en nou zullen er vele natte vingers bij het creëren van dit soort rapporten de revue passeren maar.... als je zoiets leest ga je (alsof je dat nog niet genoeg doet) pas echt twijfelen aan jezelf.

Om een heel lang verhaal korter te maken dan dat ik het aan het maken ben, ...... aan het eind van de gehele rapportage volgt er een advies voor passende werkzaamheden. Waarin de enige opties parkeerwachter of weegbrugmedewerkster zijn... Oftewel ik ben verlamd, IQ-loos en daarbij ook nog hersendood.

Het vervolgadvies was om in het kader van het 2e spoor van de wet poortwachter (blablabla) op zoek te gaan naar een passende nieuwe baan.

Nou, volledig geïnspireerd en gemotiveerd door deze fantastische loopbaanadviezen ging ik vol goede moed op zoek naar passende mogelijkheden en advertenties, waarvan hier een paar voorbeelden;

-Augurken met spoed op zoek naar teamleden om pot vol te krijgen: afgewezen, ben te groot en niet groen
-Lijkenfigurant voor Baantjer: Afgewezen, teveel gezichtsexpressie
-Machiniste ns: afgewezen, kan nog steeds klokkijken
-Conductrice ns: afgewezen, kan nog steeds 'goede middag' zeggen
-Parkeerwachter: afgewezen, te licht van gewicht en te knap voor de functie
-Sexshop medewerkster: afgewezen, mijn mond kan nog dicht
-Wasknijpers maken: afgewezen, voldoe niet aan de eisen (ik kwijl niet)
-Weegbrugmedewerkster: afgewezen, functie bestaat als gevolg van automatisering al jaren niet meer!

Gelukkig kwam ik via een vriendin bij de praktijk voor fysiotherapie terecht waar ik nu werk, ze bleken al tijden op zoek naar een grote sfeervolle kamerplant voor in de wachtkamer. En daarnaast heb ik besloten om vanaf september, in in mijn vrije tijd uiteraard, mijn studie psychologie maar weer op te pakken.

2009-06-03T20:38:00.003+02:00

In juli is het inmiddels twee jaar geleden dat, een met zijn vriendin ruziemakende imbeciel, het nodig vond om zijn auto, praktisch zonder te remmen achter in mijn citroentje te boren. GODVER..... mijn net nieuwe auto.... Godver... ik heb mijn autopapieren niet bij me.... en nog eens godver... mijn vliegtuig gaat zo! Ow.... en godver... ik voel me niet zo goed.... auw... nek... zwarte vlekken..... godver... geen tijd voor dit gezeik!

Nou, geen tijd voor dit gezeik? Daar had Onze Lieve Heer toch echt geen boodschap aan want dan maak je maar tijd! En zo geschiedde... Van het o zo drukke leventje was plotsklaps niks meer over. Studeren ging niet meer, werken ging niet meer.. niks ging meer zoals vroeger. Alles deed pijn, mijn hoofd deed niet wat ik wilde en mijn lichaam liet me in de steek. De betekenis van korte termijn geheugen was in ieder geval rijp voor het geschiedenisboek. Fijn hoor, daar waar je in de bloei van je leven denkt te staan word je als een plantje met wortel en al uit de grond gerukt. Geen basis, geen grond en geen kracht meer om te groeien... Alleen heel veel water in de vorm van tranen van verdriet om alles wat was.....

En hoewel ik weet dat wat was is geweest en wat het gaat worden vooralsnog onbekend is kan ik toch het volgende zeggen: Als je zelf geen grond meer hebt, kunnen anderen je dat geven, daar waar je zelf geen kracht meer hebt, zijn er anderen waar je onvoorwaardelijk energie uit mag putten. Als er geen basis meer is houden anderen je staande en als je tranen op zijn huilen anderen om je verdriet. En dat zorgt ervoor dat je uiteindelijk blijft staan!

Zoals ik al zei, is het inmiddels bijna twee jaar geleden. Ik heb twee jaar lang gerevalideerd, gevochten, bij de pakken neer gezeten, weer opnieuw gevochten, ander werk gevonden wat tegenwoordig veel beter bij mij past en ook weer opnieuw gerevalideerd. Over twee weken ben ik klaar met een heel intensief traject wat ik heb gevolgt in Zwolle. Waar ik heb gehuilt, gelachen, me heb grootgehouden en ben geknakt, verdriet heb gehad en tegelijkertijd zo veel sterker ben gworden en heel hard heb getraind om iets van mijn oude krachten terug te winnen en nu kan ik eindelijk zeggen dat ik succes heb geboekt. Ik kan weer meer. Ik kan buiten de revalidatie om twee bijna volle dagen werken, ik kan nederlandse leesboeken lezen en ze helemaal begrijpen, ik kan de vaatwasser leegruimen zonder het servies te laten vallen en ik kan accepteren dat ik dit nu ben en durf ik daar steeds meer naar te handelen...

elke dag is er één, elke dag dat ik werk voel ik me sterker, elke dag geloof ik iets meer in mezelf, elke dag wordt de frustratie iets minder, ook om de mensen die het niet kunnen begrijpen en elke dag hou ik weer iets meer van mezelf. Elke dag is er één en het is me wél gegeven. Laat ik daar nu het meest van hebben geleerd!

Lieve grond, lieve aarde, lieve basis, lieve energie en tranen gevende anderen, dankzij jullie ben ik bloeiende... en ik zal vechten om te blijven groeien!

2009-05-18T10:16:00.003+02:00

Een stapel glasnegatieven 1

2009-03-12T09:40:00.005+01:00

Stel je voor, je bent op je werk en een bijgebouw wordt plat gegooid. Er wordt een nieuw pandje voor neergezet. Ik ben iemand die het niet laten kan om af en toe een spreekwoordelijke blik te werpen in de container om te zien wat anderen weggooien. Ditmaal lagen in de container een heleboel glazen plaatjes. Op de plaatjes zijn mensen te zien, zoals wij dat kennen van die ouderwetse negatieven. Deze waren alleen beduidend groter. Ongeveer 6X12 cm. De meesten zaten in een enveloppe met daarop weer een naam.
Die zijn van mij. Die middag ging ik op de fiets met een bak glazen negatieven naar huis. Een tijd later ging ik op zoek naar de (in mijn ogen) rechtmatige eigenaren. Ik zocht op achternamen. Op twee enveloppen zag ik zelfs een plaatsnaam staan: Baarn en Soest.
Na een tijdje vond ik een zoon van een vrouw die op één van de platen afgebeeld stond op haar trouwdag. Ik heb een aantal keer telefonisch contact gehad, echter, nooit de foto kunnen overhandigen.
De volgende diende zich ook snel aan, deze persoon zou al tien keer de trouwfoto van haar moeders oom en tante op komen halen, maar ook dit keer... Niemand...
Heel raar. Toen ontdekte ik een site waar ik in ieder geval mijn zoekactie kon stoppen. Al mijn foto's worden daar op gezet en mensen die iemand herkennen kunnen mij vervolgens mailen voor een afspraak.

http://www.groenegraf.nl/fotoresult.php?trefwoord=&omschr=&soortf=&datering=&bron=hollegie&submit=Zoeken%21
Veel beter.

Mag ik naar de wc?

2009-03-09T08:07:00.002+01:00

Het is net pauze geweest en de leerlingen staan zoals gebruikelijk met zijn allen het gangpad te bezetten. Zoals de meeste leraren stoor ik mij daar allerminst aan en via sluip-door-kruip-door routes ga ik naar mijn lokaal.
Voor de deur van het lokaal begint het al. Gaan we dit doen, gaan wij dat doen, hebben we dit, hebben we dat? Een aantal leerlingen staan om mij heen als kuikentjes die hun moeder zien aanvliegen met een worm. Allemaal roepen zij om aandacht.
Ondanks dat ik al heel vaak heb gemeld dat zij geen vragen moeten stellen die voor de hele klas gelden, blijven zij dat doen.
Ik open de deur en de leerlingen komen allemaal op hun eigen manier naar binnen. De een komt aangeschuifeld, de ander aangebulderd. Als ze allemaal binnen zijn, duurt het enkele minuten voor zij door hebben dat er een leraar is die geduldig voor het bord staat te wachten.
Als de onrust gezakt is, start ik mijn les. "Dames en heren, vergeet voor ik de les start niet om uw kauwgum en oordoppen uit te doen." Hierop is er altijd beweging van een leerling of drie, vier minimaal. Ik sluit mijn intro af met "... Zijn er nog vragen?".
Er gaat een vinger omhoog. Na een knikje van mij klinkt "Mag ik naar de wc?"
Ik: "Je hebt toch net pauze gehad?"
Zij: "Ja, maar toen was ik op het voetbalveld en toen konden wij niet op tijd terug komen en toen moesten wij rennen en toen waren wij nog net op tijd hier en nu moet ik plassen". Roept zij op schokkerige toon.
Ik: "Nee, daar had je toch echt eerder rekening mee moeten houden".
Vervolgens kijk ik een tijd tegen een wiebelig kind aan, dat haar concentratie volledig bij het ophouden van haar plas heeft en niet bij mijn les. Uiteindelijk zwicht ik en zeg "Okay, maar wel snel terug komen".
Na vijf minuten staat ze weer in het lokaal. Opgelucht start zij de les. Ik bedenk dat dit eigenlijk een vorm van te laat komen is. Op dat moment gaat er weer een vinger de lucht in. Ik loop naar de jongen met de vinger in de lucht en vraag wat er is. Of ook hij naar de wc mag. Aangezien ik de eerste persoon ook heb laten gaan wordt er haast automatisch door leerlingen vanuit gegaan dat ook zij dan weg kunnen om te toiletteren (lees snoepautomaat bezoeken). Mijn antwoord is een resoluut nee. Daar had de beste jongen eerder aan kunnen denken.
De klas, je geeft ze een vinger, maar let op je hand...

vervolgverhaal deel II

2009-01-25T19:22:00.000+01:00

Na een lange tijd prutsen heeft hij al fietsend zijn telefoon uit zijn broekzak gehaald. “Heey Derk, hoe is het?” Vraagt hij.
“Hè, nee man, natuurlijk niet.”
“Wat lul je raar man, ik was zaterdag niet eens in “het wapen”, laat staan dat ik dat zou doen.”
“Ja hoor Derk, fuck you!”

Woedend hangt de jongen zijn telefoon op. Het getik van zijn fiets wordt sneller. “Kutfiets!” schreeuwt hij.
Een vrouw die op dat moment voorbij loopt kijkt met grote ogen de jonge man aan. “Sorry” mompelt hij.

Eenmaal bij het station aangekomen gooit hij met groot gemak de fiets tussen de andere gammele barrels. Hij trekt het sleuteltje uit het slot en rent zo vlug hij kan richting het perron. Terwijl hij aan komt rennen begint de trein zachtjes te rijden en de laatste deur valt langzaam dicht. “KUT!” Dat ondertussen de poster van de bond tegen het vloeken juist hem aanspreekt interesseert hem in het geheel niks. Dan maar een half uurtje wachten.

Wie neemt het stokje over?

Het vervolgverhaal deel I

2009-01-12T15:05:00.001+01:00

Alsof er een enorme reus meereist naast hem, zo lang maakt de laaghangende zon zijn schaduw. Het is ijskoud buiten en de jonge man haalt zijn neus voor de tiende keer op in het kwartier dat hij buiten is.
De licht beschadigde fiets waar hij opzit tikt voortdurend op de maat van het trappen van de jongen. Tik, tik, tik, tik, tik… De jongen hoort het niet. Zijn oordopjes heeft hij op vol volume staan en daardoor leeft hij in zijn eigen wereld. Er is geen ander in dit universum dan hij, totdat zijn telefoon begint te trillen.

Ik ga graag verder met schrijven, maar ik wil graag weten wie er aan de andere kant van de lijn is. Reageer met jouw favoriete antwoord, dan ga ik verder. Meeste stemmen gelden uiteraard.

Is het:
a. zijn vader,
b. zijn beste vriend,
c. een onbekende,
d. iets anders, namelijk….

If I were a girl

2009-01-09T18:23:00.005+01:00

If I were a girl even just for a day
I’d feel bad about me all the time
And would throw that in HIS face
He couldn’t drink beer with the guys
I would ditch nice guysI would love a bad reputation
And would always get confronted for it
‘Cause I’d always be blind

If I were a girl
I think I could understand
How it feels to be loved
And still give him a bad feeling

I’d know it takes long
And I would use far less words
You can never get what you want
‘Cause you don’t have the money
And everything you gave her is gone

If I was a girl
I couldn’t turn of the phone
Would argue with my girlfriend
And take her boyfriend to home

I’d put myself first
And make the rules as I go
‘Cause I would bitch at my boyfriend
Until he brakes and does what I aspect.

If I were a girl
I think I could understand
How it feels to be loved
And still give him a bad feeling
I’d know it takes long
And I would use far less words

You can never get what you want
‘Cause you don’t have the money
And everything you gave her is gone
It’s so much too late, I’d never come back
Said it’s just a mistake
And get you once again in my sack
If you thought I would wait for you
You thought wrong

But I’m just a boy
I do understand
And I do understand, oh
How it feels to be loved
Someday you wish you’d treaded me better.
You just talk too long
And you couldn’t care less
That I just want to relax
’Cause you take the listening for granted
And all the sex is talked to death
But I’m just a boy

Zo aan het eind van het jaar (dedicated to my girlfriend... u know)

2008-12-21T16:58:00.003+01:00

Automatisch vlieg je door de maanden heen, kou gaat over in warmte, regen verandert onverwacht in een tijd vol zonnestralen... soms gaat dit verassend gelijk op met de veranderingen in je leven en soms ook niet... daar waar de zomer verdween bleef binnen toch warmte en zonneschijn hangen terwijl de kou en het winterweer toch echt zijn intrede deed.

Vandaag keek ik op de kalender, en ondanks het voorbijgaan van de sint & zijn pieten én alle voorbereidingen voor de komende feestdagen, realiseerde ik me ineens dat er weer een jaar voorbij is gegaan. Waar gaat de tijd heen????

Daar waar ik hoopte op rust en eenvoud kwam onrust en werd alles alleen nog meer gecompliceerd. Als je denkt dat je alles hebt gehad kan er blijkbaar altijd nog wel wat bij en keer op keer vraag je jezelf weer af waarom juist ik? welke fucking idioot zit daarboven met die joystick al zijn ellendebommetjes precies bovenop MIJ te gooien en hoe slecht moet ik, in dat geval, wel niet zijn geweest in mijn vorige leven? Inmiddels denk ik en hoop ik wat wijzer te zijn geworden en na wéér een jaar vol "one of those days" en "same shit different day" volgt dan ook een bijzondere conclusie.

Daar waar ik besloot dat 2008 mijn jaar zou zijn, hoopte ik natuurlijk alleen op voorspoed en geluk, succes in alles wat ik op zou pakken, geen gebroken harten, geen tranen van verdriet en de diepste dalen zou ik dit jaar alleen in Frankrijk hoeven zien. Hahaaaaa liep het mooi weer even anders...... hoewel ik toch in Frankrijk ben geweest! HUH!!!! :-)

Totaal geen succes in mijn studie, tegenvallende resultaten qua revalidatie, ondenkbare lichamelijke dagelijkse pijn, een gebroken hart én hoe? Vele tranen gelaten voor dingen die voor mij nooit meer zo zullen zijn, met diep verdriet moeten constateren dat doorzetten in de verkeerde richting pijnlijker is dan helemaal niet doorzetten en dat acceptatie van jezelf en je situatie komt op een moment dat je het echt niet meer verwacht.

Ik mag en durf nu te zeggen dat je mag leren van je diepste dalen, dat het grootste verdriet uiteindelijk het eikpunt van je geluk wordt, dat de zon altijd schijnt ook al zie je het niet, dat het echt om de kleine dingen gaat in het leven, dat je grootste tegenslag je grootste uitdaging is, dat hoe diep je ook valt er altijd iemand is die je opvangt, en hoeveel tranen je ook laat er altijd iemand is die ze droogt.

Dit jaar was in vele opzichten tóch mijn jaar, anders dan ik het wilde en anders dan ik had gepland... maar dingen gaan niet altijd zoals je wilt of volgens de route die je hebt uitgestippelt. Dingen gaan anders en met vaak een hele belangrijke reden die je tijdenlang niet kunt of wilt zien. het bracht dit jaar mij enorme persoonlijke groei, omdat ik in dat diepe dal moest blijven staan, andere wegen moest gaan bewandelen, voor mezelf moest leren kiezen, en koos gelukkig te zijn, dit onafhankelijk van die lange kutrijen bij de kassa, geen saldo aan het begin van de maand, regen, langzaamrijdende debielen op de dreef, treinvertraging en alle frustraties waar ik ooit eerder over schreef.

Het was mijn jaar omdat ik élke dag het geluk heb om wakker te mogen worden, ik de rijkdom heb veel mensen te kennen die mij het waard vinden om om mij te geven, ondanks dat ik tijdens mijn diepe dalen een drama moet zijn geweest, ik mezelf eindelijk waard vind om te bestaan en te zijn, ik échte liefde ervaar, de zon kan zien opkomen, bloemen bewust zie bloeien, ik kan huilen om de pracht van een regenboog, wijn mag drinken met hen die ik lief heb, eindeloos met vriendinnen kan bellen, het leven positief heb leren bekijken (uitzonderingen daargelaten), en bovenal dankzij (en zeker niet ondanks) alle ervaringen en gebeurtenissen heel anders naar elke dag heb leren kijken.

En nee, ik zeg niet dat alles nu makkelijker is, en dat alles voortaan makkelijker zal gaan maar het belangrijkste wat ik heb geleerd is dat het niet uitmaakt wat er met je gebeurd of wat je overkomt, het gaat er om hoe je er mee omgaat!

Dank, dank en dank voor iedereen die weer naast of achter me heeft gestaan tijdens 2008, jullie zijn onbetaalbaar en onvervangbaar!!!!!!!

Negatief

2008-11-27T21:40:00.000+01:00

Ik ben werkzaam als onderwijsassistent op een middelbare school. Op die school is het tekenlokaal compleet opgeruimd een tijd terug. Toen ik vlak voor de zomervakantie langs de container liep, viel mij oog op een bak met daarin glasplaatjes in envelopjes.
Op de glasplaatjes bleken foto's van kinderen, echtparen en van pasfoto's in negatief te staan en op de envelopjes stonden familienamen. Ik ben gaan zoeken naar nabestaanden aangezien de foto's mij te oud leken om de mensen die erop staan nog in levende lijven tegen te komen.
Niks is minder waar! Ik heb een mevrouw gevonden via, via, via en ga haar zondag de negatief van haar trouwfoto retourneren. De mevrouw is 90 jaar oud en is in 1943 getrouwd!! Spannens!

Dialoog IV: Maatschappelijke verwachtingen

2008-01-30T22:06:00.000+01:00

Monkeyboots:
De maatschappij. Ik moet naar school om te leren. Ik moet leren om papieren te halen. Ik moet papieren halen om werk te krijgen. Ik moet werk krijgen om geld verdienen, Ik moet geld verdienen om te kunnen leven.
Ik moet, ik moet, ik moet, ik moet.
Je hele leven draait om wat de maatschappij van je wil en vooral wat je absoluut niet mag doen. "Normen en waarden, Nienke, normen en waarden" hoor ik ergens een mini balkenendetje tegen mij zeggen, zwaaiend met zijn mini vingertje en zijn mini brilletje op zijn neus. Als ik in het openbaar ben dan moet ik mij gedragen zoals men verwacht van ieder "normaal" mens. Ik mag mijn muziek niet te hard hebben staan in de trein, want die mevrouw naast me heeft er zo last van, ik moet mij kleden zodat ik een ander niet shockeer, ik moet praten zodat ik een ander niet kwets.
Ik zit in de trein naar werk en als we stoppen bij Driebergen-Zeist zijn de eerste Posters die ik zie: "Als je vloekt, breekt er iets." Zucht, ik mag dus ook niet al niet meer vloeken. Op het werk heeft een collega vriendelijk gevraagd of ik het woord GVD en die enorme enge ziektes niet meer in de mond wil nemen als ik gefrustreerd de telefoon ophang als ik net een lastige klant heb gesproken. Ik moest maar iets in de trant van: Rodondenderon zeggen. De woorden worden me in de mond gelegd. Ik moet een paspoort bij me hebben zodat ik me kan identificeren als ze me ergens van verdenken. Ik mag straks nergens meer roken. Ik mag wel abortus plegen, maar na afloop kijken je buren je niet meer aan. Ik mag niet zelf bepalen wanneer ik sterf, maar ik mag wel lijden als ik stervende ben, want dat is fijner voor de nabestaanden.
Ik moet doneren aan goede doelen, want die kinderen in de derde wereld zijn zo zielig. Ik moet gezond eten, veel sporten en vooral niet drinken of aan drugs doen, want dan zal ik eerder sterven. Ik mag dan wel weer kwijlend achter de geraniums zitten als ik 85 ben en elke dag hopen dat mijn kleinkinderen me weer eens opzoeken na een jaar of dat ik vandaag na een week eindelijk weer eens in bad mag.
Ik moet mijn leven leiden zoals de maatschappij dat wil totdat ik in mijn graf lig. Ik weiger, ik wil doen wat IK wil. Ik wil dagelijks het woord godverdomme uit mijn mond horen. Ik wil mijn muziek horen op het volume zetten dat ik wil en tegen die mevrouw die er zo last van heeft zeggen dat ik egoistisch ben en dat me geen reet kan schelen wat ze ervan vindt, ik vraag toch ook niet aan haar of zichzelf uit kan zetten, omdat ik haar zo verdomd lelijk en irritant vind? Ik wil me kleden zodat ik de wereld shockeer, ik pierce mijn gezicht zodat mensen pijn hun ogen krijgen zo hard dat ik blink. Ik draag mijn paspoort niet bij me. Ik leer door te leven en niet door papieren te krijgen. Reis de wereld rond. Ik drink, ik rook, gebruik drugs. Ga waarschijnlijk eerder dood dan men van me verwacht, maar I don't give a FUCK. Want ik heb geleefd. Ik heb gedaan wat ik wilde. Ik doe wat ik wil.

Bub-Ah:
De maatschappij had verwachtingen van mij. Al pubberend begon ik me hier tegen te verzetten, want ik wist zeker, ik ging niet worden zoals de meeste volwassen mensen om mij heen. Ik ging mijn eigen keuzes maken en ik ging leven zoals ik dat verwachte.

In sommige gevallen zet ik mij nog af tegen de gevestigde orde. Met enige regelmaat verafschuw ik bepaalde kleinburgerlijke denkbeelden. Ik kan me ergeren aan de buurman welke een grotere, nieuwere, mooiere, snellere Opel Astra(nomisch slecht) moet hebben als de overbuurman. Ik kan me ergeren aan de spruitjesgeur welke rond cromasudderlapjestijd, klokslag 6uur, over Nederland trekt, ik kan me ergeren aan het gezinnetje wat op zondagmiddag gaat wandelen op de Veluwe.

Tegelijk kan ik genieten van het lopen op de Veluwe, ik kan genieten van dineren met vrienden, ik kan genieten van hetgeen ik kan verafschuwen. Maar, op het moment dat het mijn keuze is.

Om te komen tot bepaalde dingen in het leven heb je een bepaalde vorm van aanpassingsvermogen nodig. Sommige mensen leggen zich neer bij deze verwachting en leven tegendraads. Slecht een enkeling slaagt er dan in om de voor zichzelf gestelde doelen te bereiken.

Verreweg de meeste mensen passen zich aan. Verliezen hun dromen. Raken hun verwachtingen uit het oog en worden ongemerkt geleefd door de waan van de dag. Ze gaan mee in de sleur van het leven. De trein des tijds sleurt hen mee in het bestaan. Voor je het weet laat je een leven achter je. Als je om durft te kijken blijk je veel doelen niet gehaald te hebben en zijn dromen vervangen door praktische en geaccepteerde zaken.

Ik pas me aan, ik leef volgens bepaalde verwachtingen. Ik doe dit om de door mij gestelde doelen te bereiken. Ik blijf kritisch op mijzelf. Ik hou de kracht mij te verbazen, ik hou schep wat ik in gedachten heb. Natuurlijk worden dingen tussentijds bijgesteld, maar niet vanwege de maatschappelijke verwachting, maar vanwege veranderde inzichten bij mijzelf.

Ik ben niet bang om te kijken. Ik zorg dat het geen opgestapeld verlies van dromen wordt, maar kijk regelmatig. Droom nieuwe dromen en pas mij aan om mijn dromen te verwezenlijken. Dat 'men' dat soms raar vindt, tjah, dat neem ik dan maar voor lief. Want over het algemeen, durf ik best te zeggen dat ik gelukkig ben!

Dialoog III: Volwassen?

2008-01-27T14:47:00.000+01:00

Bub-Ah:
Volgens de wet ben ik volwassen. Ik doe ook volwassenen dingen. Heb een grote mensen huis en lijdt grotendeels een grotenmensen leven. Toch voel ik me nog al te vaak kind. Ben ik nog vaak op zoek naar wat ik zou willen.

Monkeyboots:
Oud worden/volwassen worden. Ik vond het en vind het nog steeds eng. Toen ik 16 was haatte ik de gedachte dat ik straks 18 zal worden. Laat mij maar kind/tiener blijven. Lekker makkelijk.Naarmate je ouder wordt zwakt dit wel af, maar ik ben nog steeds bang om oud te worden. Als ik over straat loop en mensen van mijn leeftijd zie lopen die alles al op orde hebben (zo ziet het eruit tenminste),getrouwd, 2,5 kind en een rijtjeshuis. Brrr, alles is klaar en je hoeft alleen maar door te gaan totdat je in je graf ligt. Ik heb ook een afkeer voor dit soort mensen, waarom weet ik niet. Ik wil niet alles al op orde hebben, laat mij maar lekker leven in de chaos. Er is nog zoveel te doen en te zien en te verwachten. Ik kan nog niet oud worden, daar is helemaal geen tijd voor. In mijn hoofd ben ik nog steeds 16 en ik ben bang dat het nooit zal veranderen. Ja als ik 90 ben misschien, als ik kwijlend, met een slabbetje en een luier achter de geraniums zit, dan ben ik weer zoals ik ooit begonnen ben.

Bub-Ah:
Ook ik word wel eens bang van het grotenmensen leven. Vooral van het ''wij moeten'' leven wat veel mensen leven. Toch zie ik een aantal voordelen in het grotemensen leven. Zo is het best lekker een vaste uitvalsbassis te hebben.

Ook werken geeft mij voldoening. Ik doe dingen die ik leuk vind. Ik geniet er regelmatig van. Niet om 7uur 's ochtends als de wekker mij bruut uit mijn droomwereld onttrekt, maar zo rond de middag, dan wel.

Toch lukt het me niet mezelf als volwassen te zien. Volwassen, dat waren mijn ouders. Volwassen mensen weten hoe het leven werkt. Die zeggen wijze dingen. Op een toon welke zo doordringt dat het waarheid moet zijn. En nee, zo ver ben ik nog niet.

Ik ga voor de combi. Het jeugdige enthiosiastme wat ik bij vele mis. De kracht je te verbazen over kleine dingen. Het vermogen te genieten van een mooi dag. Het spontane leven, doordrengt met een vleugje volwassenheid.

Dialoog II: Ideale partner?

2008-01-24T23:31:00.000+01:00

Monkeyboots:
Vroeger dacht ik altijd dat mijn "ware" een soort van denkbeeldig bordje om zijn nek had hangen: "Ik ben ooit van Nienke" Ik kon dan soms zelfs al jaloers worden bij het idee dat diegene nu bij een ander was. Ik was ervan overtuigd dat ik zo rond mijn 22ste de ware zou vinden en daarmee oud zou worden en mijoenen kinderen zou krijgen.
Nu ben ik volwassen, tenminste volgens de wet, en ben ik niet meer zo jaloers en de leeftijd van 22 ben ik inmiddels ook alweer gepasseerd en kinderen...ehm no thanks. Ondanks de vele mannen en een paar vrouwen zat de ware er niet tussen. Erger nog mijn gevoel over het vinden van de ware is zo afgezwakt dat het nu alleen nog maar one night stands zijn geworden. Ach je vindt er nog wel eens eentje waarvan je denkt: "Eigenlijk ben je veel te leuk voor 1 nacht." en dan denk je er nog eens over na: "Nah, eindigt alleen maar in ellende." En je gaat weer vrolijk verder maar mee je bezig was.

De ware, het lot, prinsen en prinsessen met hun witte paarden. Sprookjes, films, daar hoort het thuis.

Het echte leven: Relaties waar je eindeloos aan moeten blijven werken, verliefdheid wat verdwijnt na 6 maanden, sleur, schreeuwende kinderen, onbereikbare liefdes, liefdesverdriet. Je zal er bijna ellendig van worden,

Dus stiekem hoop ik ergens dat opeens hij daar staat en een wit paard onder zich heeft, mijn prins, Al vind ik een zwart paard ook best mooi hoor.

Bub-Ah:
Regelmatig beweer ik dat die loser op het witte paard niet bestaat. Ik durf er zelfs naar eer en geweten te beweren dat ik het beste alternatief ben. Vrouwen geloven het niet. Ik zie ze regelmatig tobben met relaties. Tobben met vriendjes die na enige tijd als het nieuwe er af is toch niet zo goed blijken te zijn als ze aanvankelijk dachten.

Nu gaat het mij te ver om mijn mannelijke collega's in de liefde als 'niet geschikt' te bestempelen, want geloof me, er zitten zeker goede exemplaren tussen. Sterker nog, een deel van mijn vriendinnen zou ik een deel van mijn vrienden gunnen. Beter is er niet te krijgen, op mij na dan natuurlijk.

Nu klinkt het bovenstaande natuurlijk enorm arrogant. En nee, de prins op het witte paard ben ik niet. Ik hoorde echter ooit de geweldige zin 'vergeet niet dat relatie een werkwoord is' en dat raakte de waarheid maar al te goed. Ik weet dat ook ik niet perfect ben, maar ik ben wel bereid te blijven werken aan een relatie.

De perfecte relatie bestaat niet, net zo min als de droomman of droomvrouw bestaat. Maar ik ben bereid er aan te werken, als jij dat ook bent zou het zo maar eens een sprookjeshuwelijk kunnen worden. En daarom kom ik toch het beste in de buurt. Los van dat ik natuurlijk ook gewoon enorm leuk ben, maar dat wisten jullie al!

Dialoog I: Lot?

2008-01-23T20:54:00.000+01:00

Monkeyboots:
Ik ben vrij nuchter. Ik ben niet iemand die gelooft in het lot of de ware of iets wat daar op lijkt. Hoe kan het dan dat ik mezelf en mijn "lot" ga testen? Stel je voor en ja dit is mij overkomen. Je ontmoet iemand in een kroeg (voor jou een haar en voor mij een hij, tenzij je voorkeur anders is natuurlijk, hehe). Het klikt meteen. Je merkt dat er een vonk is. De hele avond en nacht is het gezellig en omdat je niet in de plaats van bestemming woont en er geen trein meer naar huis gaat besluit je om bij hem te slapen. Alles lijkt zo vertrouwd, zelfs de ochtend daarna is het alsof je daar al jaren komt. Dan komt het punt dat je naar huis gaat, hij moet die kant op en jij die andere kant op met de bus. Hij brengt je naar de bushalte en geeft je nog een kus. Dan komt de vraag in je op: "Moet ik mijn telefoonnummer geven?" Je twijfelt, wat als hij het niet wil? Maar ja het kan ook zijn dat hij het niet durft te vragen. De bus komt eraan. Opeens staat hij aan dezelfde kant van de weg als jij, hij kijkt je aan met vragende blik. Dan komt die wrangende vraag: "Stap ik in of loop ik naar hem?"Mijn actie: "Nee, als het lot wil dat we bij elkaar komen dan zie ik hem nog een keer." Ik stap de bus in en de bus rijdt. Meteen heb ik spijt. Maar ik kan niet meer terug. Ik weet alleen zijn voornaam. Heel het internet en utrecht heb ik heb afgezocht in de hoop dat ik weer zal vinden. No luck. Is dit het lot of ben ik gewoon stupide geweest en had ik mijn telefoonnummer moeten geven? Diep in mijn hart weet ik dat hij heel speciaal had kunnen zijn. Precies: had kunnen zijn. Het lot bestaat niet en ik heb mezelf in de maling genomen of heeft het lot mij in de maling genomen? Of is er nog een kans? Hoe groot is de kans als je iemand een keer hebt gezien en alleen de voornaam en plaatsnaam weet?

Bub-Ah:
De romanticus in mij zou willen geloven in het lot. Of in toeval. In liefde op het eerste gezicht en natuurlijk op mensen die voor elkaar bestemd zijn. Een deel van mij (weer die verdomde romanticus) geloofd er nog in ook.

De realist in mij zegt dat ik me aanstel. Het lot bestaat niet. Net zo min als prinsen op witte paarden bestaan, om van prinsesjes nog maar te zwijgen. Zou wel makkelijk zijn, het lot... Achterover zitten en toekijken hoe het leven mij overkomt. Tis toch voorbestemd.

Scheelt een hoop ergernis dat lot. Allerlei lapzwansen welke perfect in staat zijn om te werken, maar het niet doen omdat ze hun geld toch wel krijgen. Ik hoef me er niet langer over op te winden. Het is het lot!

Ik heb de ware (tjah, zou die dan wel bestaan... of is het zoeken naar de ware een excuus om te voorkomen dat je op je bek gaat? Hoewel, volgens mij ga ik nog regelmatig op mijn bek, maar zorg ik dat de schade beperkt blijft. Afijn, ik wijk af) nog niet gevonden... Maar dat zal het lot wel zijn.

Hoe graag de romantische ik wil geloven dat het lot bestaat, de realist in mij zegt dat het niet zo is. Feit is wel dat het leven voorbij kan zijn voor je er erg in hebt, dus is het beter te genieten van elke dag. Realistisch niet? Ik wacht dus op de mooiste dag... want die is voorbestemd, zo is het lot!

Dialoog

2008-01-23T20:52:00.000+01:00

Tegen Beter Weten In. Het blijft de ingeving van DelicaTessa. Zij zou hier, tegen beter weten in, komen bloggen. En hoewel haar leven een aantal wendingen heeft gemaakt welke ze niet verwacht had toen ze hier begon met bloggen, ze blogt hier niet meer. Dus de titel was raak gekozen. (Beste lezers, Tess komt terug, echt waar… wanneer blijft de vraag!)

Tegen Beter Weten In, kwam Slinky de lege ruimte welke DelicaTessa achter liet opvullen. Hij deed het met verve, maar is de laatste tijd niet zo heel actief.

Tegen Beter Weten In, blog ik zelf zo nu en dan nog wel, maar minder als ik zou willen… Dat dan weer wel.

Tegen Beter Weten In, komt Monkeyboots mij versterken. Een heuse serie op TBWI. Een serie genaamd 'dialoog'. Een jongen en een meisje (stiekem al de leeftijd van man en vrouw, maar dat willen ze nog niet horen) welke in dialoog gaan over het leven. Welke onderwerpen oppakken en daar hun eigen visie op geven. Beide staan ze midden in het leven, maar beide op een totaal andere manier. Hij heeft het meeste 'voor elkaar' zoals dat heet. Een één-ouder-gezin-zonder-kinderen in een vier-onder-één-kap rijtjes huis. Zij leeft momenteel bij haar ouders en bereid een reis voor. Genieten van het leven, dat proberen ze dan beide wel. Tegen Beter Weten in dus!

Inside information...

2008-01-19T01:23:00.000+01:00

Een ''insiders'' blog deze keer.... maar zij die de oudejaarsspeech beleefden op een ander tijdstip zullen snappen waarom... Ben trots op jou om wie je bent!

Historisch. Een gevoel van herkenning. Herkenning uit het verleden. Jij en ik delen samen een toekomst. Herinneringen halen we samen op en wij denken samen terug aan de tijd dat wij gelukkig waren. Is het alleen dit, of had ze gelijk, zijn wij 'connected' via haar en dus op een bijzondere manier verbonden, zonder dat wij zelf beseffen waarom?

Ik ben trots. Trots op wat zij bereikt door zichzelf te zijn. Trots op een masker wat af wordt gegooit en trots op de eigen ik die boven komt drijven. Trots op dat jij voor haar bent wat maakt dat zij is wie ze wil zijn.

Kan eigenlijk niet meer dan me aansluiten bij haar woorden. Wil alleen vanaf de zijlijn bedanken. Bedanken voor dat jij er voor haar bent. Tuurlijk, ik probeer er ook te zijn, maar is toch anders. Minder als ik wil. Weet ook niet waarom.... maar daarom bedank ik jou!

Bijzondere mensen

2008-01-10T23:16:00.000+01:00

Ergens eind november ontdekte ik via-via de schrijfster Renske de Greef. Renske had steeg met stip in mijn ''onbereikbare vrouwen top 3'' waar nu in willekeurige volgorde de volgende enorm gave vrouwen in voorkomen: Pipi Langkous, Alice Hoes (voor degene die haar niet kennen, Alice deed mee aan Idols 2 of 3 en was een fantastisch mens!) en dan nu ook Renske de Greef.

De overeenkomst tussen deze dames is misschien ver te zoeken, maar alledrie hebben ze 2 dingen die ik enorm waardeer aan een vrouw. Ze zijn (of lijken in ieder geval) enorm zelfstandig en stoer en hebben daarbij ook nog eens een enorme lieve uitstralling. Dit soort vrouwen zijn geweldig!!!

Nu is het probleem dat wanneer ik echt enthiosiast wordt ik dit met mensen moet delen. Iedereen in mijn omgeving moet horen hoe geweldig ik het vind. Het grote nadeel hiervan is dat dit je in lengte van jaren achtervolgd, zelfs als je er ooit zelf op uit gekeken bent en je het het liefste weg zou stoppen in een oubliette (thanx Rens, een oubliette heb ik aan jou te danken!). Maar op dit nadeel na heeft het ook veel voordelen. Het grootste voordeel is wel dat je wordt geconfronteerd met mensen die jou enthiosiastme overnemen. Mensen die hetzelfde moment van geluk beleven aan hetgeen wat jou zo gelukkig maakte.

Nog meer geluk beleef je daaraan als degene die dat geluk beleefdt een heel bijzonder iemand is. Een vrouw die wellicht het beste in de buurt komt van wat alle bovengenoemde vrouwen hebben. Een vrouw van wie je diep van binnen houdt. Een lief meisje die stiekem wel bang is voor de boze wereld maar dat in niets wil laten merken. Jou persoonlijke held. Een vrouw met wie je eigenlijk je leven zou willen delen. Maar dat natuurlijk alleen heel stiekem en diep van binnen.

Je gaat even naast je schoenen lopen als dit meisje in al haar blogs aandacht besteed aan het feit dat ze dit moment van geluk beleefd. Maar tegelijk lees je het met een enorme glimlach en hoop je dat jou enthiosiastme via haar weer op anderen overslaat. Zo wordt 2008 het jaar van de post-its. Een jaar waarin wij geluk delen. Wij zijn vast begonnen, wie doet er mee?

De hunkering naar onmogelijke liefde

2008-01-04T21:05:00.000+01:00

Hoewel ik gisteren zei dat de inspiratie ver te zoeken was veranderde dat vandaag plotsklaps. Een gesprek met een vriendin bracht verandering en bracht inspiratie. Bij deze dus alsnog een nieuw stukje van mijn hand.

Stiekem zijn we allemaal op zoek. Op zoek naar een stukje liefde. Op zoek naar iemand om momenten van geluk mee te delen. We maken het elkaar, maar vooral onszelf vaak onnoemelijk moeilijk. We kiezen de verkeerde persoon. We weten dat dit niet degene is die ons gelukkig zal maken, maar we klampen ons vast aan de gedachte dat we het misschien bij het verkeerde eind hebben.

Ik kies voor jou, ik wil je liefde geven. Ik wil bij jou zijn. Ik ben de beste keus voor jou, ik ben er van overtuigd. Jij twijfelt, je zoekt verder.
Jij kiest voor hem, je wil hem je liefde geven. Je wil bij hem zijn. Je denkt de beste keus voor hem te zijn, je bent er van overtuigd. Hij twijfelt, hij zoekt verder.

In deze zoektocht blijven we, tegen beter weten in, hopen. We hopen op een stukje warmte en stellen ons tevreden met hetgeen we op dat moment krijgen. Hiermee geven we onbedoeld telkens een stukje van onszelf weg. Ons hart wordt voorzien van een dikke betonnen muur. Prikkeldraad wordt gespannen en we worden minder toegankelijk.

Van binnen zijn we nog altijd puur. Van binnen zijn we het kleine mannetje of vrouwtje op zoek naar een beetje liefde. Op zoek naar begrip, op zoek naar iemand om mee te delen. Iemand om te geven.

Waarom? Waarom maken we het elkaar zo verdomd moeilijk? Waarom leggen we keer op keer de schuld bij de ander? Waarom verwijten we de ander dat hij of zij kansen neemt, kansen welke we zelf creëren. We zoeken naar liefde, maar kiezen keer op keer verkeerd.

Van binnen zijn we nog altijd puur. Van binnen zijn we het kleine mannetje of vrouwtje op zoek naar een beetje liefde. Op zoek naar begrip, op zoek naar iemand om mee te delen. Iemand om te geven.

Waarom? Waarom maken we het elkaar zo verdomd moeilijk? Waarom leggen we keer op keer de schuld bij de ander? Waarom verwijten we de ander dat hij of zij kansen neemt, kansen welke we zelf creëren. We zoeken naar liefde, maar kiezen keer op keer verkeerd.

Heb mij onvoorwaardelijk lief, dan hou ik van jou!

Soms

2008-01-03T19:08:00.000+01:00

Zijn de woorden even op. Soms schieten zinnen tekort. Soms is er even niet de behoefte mijn gedachten en gevoelens onder woorden te brengen.

Soms zijn dingen te hecktisch en soms kabbelt het voort. 2008 zal mooie woorden brengen, maar nu eventjes niet...

"Mogen wij staken?"

2007-11-27T11:14:00.000+01:00

Op de school waar ik werk zitten vrijwel alleen nette leerlingen. Niet zo verwonderlijk als je weet dat de plaats waar de school staat een van de rijkste plekken van het Gooi is. De leerlingen zijn zelfs zo netjes, dat zij vragen aan de schoolleiding en leraren of zij mogen staken. "Mogen wij staken?"
Ook mij is deze vraag gestelt. Als antwoord op deze vraag komt een vraag. "Waarom wil je staken dan?"
"Te veel uren"
"Hoe bedoel je te veel uren? Jullie zitten gemiddeld nog minder dan ik op school en ik werk hier parttime. Zelfs met het huiswerk erbij heb je nog geen fulltime functie." Dat laatste geld in ieder geval voor de genen die vragen of zij mogen staken. De genen die er wel een fulltime baan van weten te creeeren, die willen niet staken.

Sekte

2007-11-23T09:07:00.000+01:00

Okay.... sekte dus.....

Met bril en strak achterover gekamde haren stond hij met licht gebogen knieën voor de zaal met mensen.
"We KUNNEN niet langer ontkennen dat Maharoedja bestaat!" schreeuwde hij door de microfoon. Het geluid va zijn stem galmde door de ruimte alsof hij die Maharoedja zelf was. "Wij zijn uitverkoren om Hem te helpen de wereld beter te maken, wij zijn de mensen die de wereld een boodschap af gaan geven. Wij allemaal hebben in ons vorige leven verkeerde paden bewandeld." Hij wachtte even om te laten bezinken dat hun vorige leven echt heel erg verkeerd was.
Ook hij had een vorig leven gehad, hij was accountant geweest. Iedere morgen ging hij met de auto vrijwillig de file in om vervolgens al backstabbend een weg door de slangenkuil die hij zijn werk noemde te banen naar meer geld, een hogere positie en meer zeggenschap in die toko. Dat was zo gegaan totdat hij Het Boek las. Het Boek was oud, rood met gouden letters en kwam tevoorschijn uit een grote container bij hem in de vinexwijk.
Toen hij dat boek uit had, wist hij het. De wereld verging en het lag aan de mensen. Het had er haast letterlijk in gestaan. De wereld zal vergaan door rook, onmetelijke welvaart en te veel mensen op een kluit. Die rook moeten de auto's zijn zo beredeneerde hij en de welvaart en overbevolking sprak voor zich.
Hij had direct besloten er wat mee te doen. Hij stopte met werken en begon mensen aan te spreken. In zeer korte tijd leerde hij zwakke mensen die een praatje nodig hadden te herkennen, sterke mensen die uiteraard een andere aanpak nodig hadden te zien en op hun manier aan te spreken. Hij werd een kei mensen te laten inzien dat Hij wist wat beter voor je was. Hij, de almachtige God genaamd Maharoedja.
Een aantal mensen die hij aangesproken had, hadden dermate problemen dat zij bij hem introkken. Hij verzorgde ze, maar merkte dat het contact met de buitenwereld voor verwarring zorgde in de koppen van zijn volgelingen. Hij kocht een groter huis, noemde het kerk en schreef een reglement.

1. Als je niet aan het werven bent, noch boodschappen aan het doen, dan ben je in de kerk.
2. Contact met het aardse leven dient te worden gestopt zodat je alleen maar tijd hebt voor Hem.
3. De resten van het aardse leven deponeer je in de groepskas.
4. Wat de Maharoedjanan zegt, is waarheid en dient te worden ingewilligd.

Uiteraard was hijzelf de Maharoedjanan. Het probleem was, dat ondanks alle regels en verboden de volgelingen niet zonder twijfel kwamen te zitten. Zij beleven in de kerk, omdat zij geen sociale contacten meer hadden buiten deze kerk. Hij bedacht een magnifiek plan. Deze twijfel is een Maharoedjalastering en dient te worden beboet door de volledige groep.

Met bril en strak achterover gekamde haren stond hij met licht gebogen knieën voor de zaal met mensen.
"We KUNNEN niet langer ontkennen dat Maharoedja bestaat!" schreeuwde hij door de microfoon. Het geluid va zijn stem galmde door de ruimte alsof hij die Maharoedja zelf was. "Wij zijn uitverkoren om Hem te helpen de wereld beter te maken, wij zijn de mensen die de wereld een boodschap af gaan geven. Wij allemaal hebben in ons vorige leven verkeerde paden bewandeld." Hij wachtte even om te laten bezinken dat hun vorige leven echt heel erg verkeerd was. “Ook nu nog hebben velen van ons twijfel over onze Maharoedja! Wij dienen er nu wat aan te doen. Hij heeft tot mij gesproken en mij verteld dat wij allen deze heugelijke dag mogen vieren, opdat wij ons weer herinneren wie onze God is.”
Ondertussen had hij geregeld dat in de zaal een hoop verschillende drugs en alcoholische versnaperingen te verkrijgen waren. Hij had gedaan alsof hij daar ook van nam en op die manier de normen en waarden in de groep zo aangepast dat iedereen eraan mee deed. “Geniet!” riep de Maharoedjanan, hij gebruikte bij zijn toespraken veel mimiek en gebaren. Alles moet groot, zo vond hij.

De volgende ochtend stond het met grote koppen in de krant:

SEKTE PLEEGT MASAAL ZELFMOORD!

Op verzoek III: Anne Frank Boom

2007-11-21T22:40:00.000+01:00

De vorige ‘’op verzoek’’ is nog niet eens droog en de nieuwe ‘’op verzoek’’ staat al in de comments. Zelfs voor mede-blogger Slinky is er een opdracht. We komen niet meer aan onze eigen stukjes toe ;-)

Een hoop ophef over een kastanjeboom. Een boom met schimmel. Een boom op zijn retour. Een boom met mogelijk gevaar voor de omgeving. Maar bovenal een boom met historie. Een boom met een historie beschreven door een meisje. Een ondergedoken meisje in een moeilijke tijd. Een Joods meisje in de tweede wereld oorlog. Een icoon!

Op sommige momenten wint de emotie van het van het gezonde verstand. Een boom is ziek en moet weg. Maar een boom met zoveel historie, een boom waarin iemand troost vond, een boom welke in een historisch document is vastgelegd. Zo’n boom komt voor de rechter.

En is dat nu juist niet het ironische van dit hele verhaal? Een meisje wat in een dictatuur moest onderduiken, bij gebrek aan eerlijke en rechtspraak beschrijft een boom welke in een democratisch land voor de rechter komt?

Op verzoek II: geslachtsverandering

2007-11-19T22:00:00.000+01:00

Wederom vanuit het zuiden van Spanje een opdracht. Zomaar uit het niets kwam zij op de proppen met het onderwerp ‘geslachtsverandering’. Of ik er even een stukje over wilde schrijven.

Ik denk dat een groot deel van de vrouwen zich weleens heeft afgevraagd hoe het zou zijn om voorzien te zijn van een heuse penis. Of het nu een kleintje zou moeten zijn, een grote, een kromme of één welke vier overeind zou staan in het midden gelaten. Vooral na een avond stappen waarbij de mannelijke vrienden de in grote mate naar binnen gewerkte hoeveelheid alcohol lozen tegen een willekeurige boom zal dit verlangen opspelen, althans zo lijkt mij. Laten we hopen dat het niet tijdens de seks gebeurt, dat ze zich ineens afvraagt hoe het zou zijn om van positie te wisselen. Dan zou je toch ineens minder je best gaan doen, of juist meer?

Een hoop mannen zullen ook weleens de behoefte hebben gehad om voorzien te zijn van borsten. Uitspraken als ‘ik zou de hele dag met mijzelf spelen’ zijn dan al snel gemaakt. Zou je ronde willen, of juist peervorming? Groot of liever klein? Wie zal het zeggen. Om nog maar te zwijgen van een echte vagina. Ik denk dat mening man zich er uren mee zou vermaken. Zou je hem buiten de deur gaan proberen of zou je voorzien van hulpmiddelen met jezelf aan de slag gaan. Hulpmiddelen voor de vagina zijn immers veel beter geaccepteerd als een hulpmiddel van de man. Hoewel het idee van een met lucht gevulde rubberen zak toch veel minder aanlokkelijk is al een ware pretstaaf met een spannende naam.

Maar wat als je nu besluit deze wens ook daadwerkelijk in de praktijk te brengen. Wat als je een onomkeerbare geslachtsverandering aangaat. Adam wordt Eva of Eva gaat voortaan als Adam door het leven. Een verlangen wat ik niet kan begrijpen. Een verlangen wat ik misschien niet wil begrijpen. Ik denk dat er een lange strijdt aan vooraf gaat. Om nog maar te zwijgen van het onbegrip vanuit je omgeving. En reacties als je na de operatie en jaren van aanpassen mensen leert kennen. Je moet vertellen dat je vroeger Adam of misschien wel Eva was. Ik denk dat het een moeilijke strijdt is. Een onnatuurlijke strijdt, maar wellicht noodzakelijk voor hen die hem ondergaan. Ik kan dan ook niets anders als hen veel sterkte wensen!

Complot

2007-11-14T21:55:00.001+01:00

Zo’n 3 jaar geleden kocht ik bij mijn lokale franse campingwinkel een prachtig paar slippers. Heerlijke zachte slippers met een brede klittebandsluiting. Helaas waren deze slippers na 2 jaar van trouwe dienst vorig jaar versleten. Ik begon aan een zoektocht naar net zulke fijne slippers om weer vele kilometers vol plezier op rond te stappen.

De lokale franse campingwinkel had deze helaas niet meer op voorraad. Ook in de franse supermarches waren deze niet meer te krijgen. De sportzaken in Frankrijk gaven nul op het rekest. Ik zocht mijn toevlucht in Nederlandse winkels. Helaas zonder resultaat. Ik heb in Belgie, Duitsland en Polen gezocht, maar ook dit mocht niet baten.

Griekenland leek even uitkomst te bieden. Hoewel niet exact het model dat ik zocht waren het puike stappers waarvan ik verwachte dat ik er een langere poos op zou kunnen lopen. Slechts 1 kennismaking met het zilte zeewater deed mijn droom als een ijsklontje in de zon verbleken. Mijn nieuwe slippers bleken niet zeewaardig.

Inmiddels verschenen steeds meer mensen in mijn omgeving op zogenaamde crocs. Ze zouden geweldig zijn, lopen als pantoffeltjes, geschikt voor alle omstandigheden, heerlijk aan de voeten en ga zo maar door. Het voelde alsof men mijn trouwe slippertjes beschreef. Gelukkig waren in mijn omgeving een hoop mensen die net als ik crocs toch een afschuwelijke vormgeving vonden hebben en weigerde mee te doen aan deze hype.

Tot ik, niets vermoedend, uit de auto stapte op een duikstek. Een vaste buddy van mij bleek ineens op crocs te lopen. Hij had ze gekregen, dat wel… Maar niet de moed gehad ze ritueel te verbranden. Hij droeg die krengen! Steeds vaker zelfs.

Na enige tijd kwam zelfs mijn bloed eigen broer, ook verwent liefhebber van het door mij geliefde type slippers, op crocs aanzetten. Bij gebrek aan deze heerlijke slippers zo verklaarde hij.

Afgelopen week kwam bij mij het besef. Het is een complot. De firma crocs heeft alle producenten van de door mij geliefde slippers omgekocht! Ze doen dit express. Want naast de normale crocs zijn ze nu ook overgestapt op het produceren van de types scutes en sobek (voorlopig alleen in de USA en Canada verkrijgbaar) welke wel verdomd veel lijken op de door mij geliefde slippers. Ik overweeg… Sta mij bij!

E Vrouw Ci Pa Tio

2007-11-13T08:51:00.000+01:00

Hij dacht het ontdekt te hebben. Hij kon de ongelukkige vrouw herkennen en daarom een gelukkigere relatie starten. Dat was de sleutel, hij wist het zeker.
Hij observeerde vrouwen gedurende enkele ogenblikken en op die manier had hij zijn huidige vrouw ontmoet. Deze vrouw, dat wist hij zeker, was gelukkig. Deze vrouw had zoveel zelfvertrouwen, dat zij hem met gemak ook vertrouwen kon.

Oh, wat had hij zich vergist. Had hij toen maar beter geweten. In het begin ging alles prima, tot hij samen met Linda, zijn vriendin in het centrum liep. Hij hoort het haar nog zeggen "kijk schat, dat zijn mooie schoenen". Hij had gekeken en gedacht, als ik die belachelijke schoenen aandoe, dan zie je dat ze helemaal niet leuk zijn. Een kleine tien minuten later liepen ze weer hand in hand door de winkelstraat. Zij met haar prachtige glimlach, hij met nieuwe schoenen. Zowel de verkoopster als zijn vriendin vonden het prachtig staan en dus was hij overstag gegaan. Die dingen zaten helemaal niet lekker.
Na een kwartiertje was hij het alweer vergeten en zeker nadat hij die week een aantal onafhankelijke complimenten had gekregen was hij overstag gegaan.
Zij koos steeds vaker zijn kleren uit. Uiteindelijk was hij niet eens meer mee gegaan naar het centrum en bepaalde zijn vrouw en een vriendin van haar hoe hij er de aankomende periode uit zou komen te zien.

Het ging van kwaad tot erger. Ook het regime thuis werd steeds erger. In het begin was er nog genoeg vrijheid, maar uiteindelijk zat hij gevangen in zijn eigen liefde. Niks was erger dan gevangen zijn in je eigen liefde. Hij vond haar mooi. Nog net zo mooi als de eerste dag dat hij haar zag. Hij vond haar lief en als zij glimlachte naar hem, dan smolt hij. Zij wist dat.

Hij kan zich nog goed herinneren dat hij een half uur te laat van zijn werk afkwam. Hij had niet gebeld, hij vond een half uur nog niet iets om zich druk om te maken. Tenminste, dat dacht hij tot aan dat moment. Hij had nog geen stap over de drempel gezet of er stond al een soort stomende, gloeiende, zwaar geiriteerde vrouw tegenover hem die hem in de verste verte niet aan de vrouw deed denken waar hij in den beginnen voor gevallen was.
Waar hij het vandaan haalde ZO LAAT nog binnen te komen vallen en wat hem bezielde. Hij kon zijn eten wel vergeten en hij moest zich maar eens afvragen waarom zij nu zo boos was.

Tijdens zijn boterham was zij al wat bedaard geweest, hij had heel kalm gepolst of er al te praten viel met haar. Hij behandelde haar als een porseleinen kommetje ter waarde van een Karel Appel schilderij. Zij had het vroeger zo zwaar gehad, dat zij soms haar eigen gevoelens niet in bedwang had. Het beste was dan om haar maar even te laten bedaren en de actie waar zij boos om geworden was maar niet meer uit te voeren.
Zo belde hij voortaan bij twee minuten te laat op om te melden waar hij was, hij hielp naast zijn drukke baan met het huishouden (terwijl zij werkeloos zij geld zat te verteren), hij koesterde haar in al haar glorie. Zij was het mooiste wat hem was overkomen.

Er zijn nog vele voorbeelden te bedenken en ze zijn allemaal hetzelfde. Hij gek op haar, zij, tsja, zij is zoals ze is.

Hoe diep was de val toen zij hem vertelde een ander gevonden te hebben en niet meer verder te willen met hem. Zonder haar was hij een karkas. Hij wist niet meer wat hij doen moest. Hij had niemand die hem vertelde wat hij leuk vond om te gaan doen. Hij had niemand die hem de les las, helemaal niemand. Zijn vroegere vrienden waren al lang uit zijn leven en hadden een vergelijkbare relatie aan de haak geslagen als hij had gehad. Hoe meer hij besefte wat er aan de hand was geweest hoe meer hij vrouwen begon te haten. Echt te haten.

Vrouwen zijn in zijn visie de enigen die wat hebben aan dat geemancipeer van ze. Sinds de emancipatie is er meer werkeloosheid, zijn er haast geen fulltime banen meer in sectoren als onderwijs en zorg en zelfs de buurtkroeg is bezweken onder de nieuw verworven macht van de vrouw.
Ook thuis zijn mannen niet meer de baas. Alles is anders, maar niet ten goede van de mannen. Hij gaat een vereniging opzetten. De dolle mannen, zo gaat het heten.

(op sterkebak.nl kan je een poll doen over deze man. Heeft hij gelijk of niet)

Geluk

2007-11-11T21:44:00.000+01:00

Het moest haar gelukkig maken…

Natuurlijk roept menig vrouw dat geluk te halen is uit chocolade. Natuurlijk roept de alcoholist dat geluk vloeibaar naar binnen glijdt. Net zo zeer als de workaholic vindt dat hard werken het ware geluk vertegenwoordigd.

Maar, het geluk zit in ons zelf. Het geluk zit in kleine dingen. Het geluk zit in het jezelf toestaan te genieten van de dingen die de dag brengen. Genieten van de ondergaande zon. Genieten van een glimlach. Genieten van het verrichten van een goede daad. Het genieten…

Helaas ligt het kerkhof vol met mensen welke zijn gestorven tijdens een lange tocht. Een zoektocht naar het geluk. Geluk ingegeven door geloof. Geluk ingegeven door het nastreven van een levensovertuiging. Geluk in… Maar onderweg vergaten zij te genieten. Neem je niet voor morgen te gaan genieten, maar geniet vandaag al! Gelukkig kan jij dat!

Bedankt Char!

2007-11-05T15:00:00.000+01:00

Ik zie een ... A.
Is het een A? Nee?
Een E? Ook niet? Dan is het een I....
Ja, het is een I, dat zag ik al ja.
Euhmm. Die I, is dat jouw vader? Nee? Je moeder dan?
Ow, het is je vader maar die leeft nog? Dat geeft niks, dan zegt je moeder dat zij hem mist.
O, je moeder leeft ook nog... hum...
Is het een O dan? Nee? Het is niet de O van oma of opa?
Ja, zie je wel. Dat zag ik al die tijd al.
Ik ben slecht met Nederlandse namen, vandaar. Je opa wil je wat zeggen. Ik zie... Ik zie een vinger voor een mond. Kan je mij zeggen wat dat betekend?
Ow, je moet je mond hierover houden.. Tsja, dat zag ik al ja.
Je opa wil je nog wel bedanken zegt hij. Dat klopt? Tsja, dat zag ik al.

Op verzoek: De wondere wereld van kinderen

2007-11-04T15:24:00.000+01:00

Tegen-Beter-Weten-In beste lezers wordt zelfs internationaal gelezen. Nu is het wanneer de dagen korter worden en de temperatuur drastische vormen aanneemt wel vaker gebruikelijk dat Nederlanders bericht uit Spanje krijgen. Maar deze keer was het toch anders. Van vriendin J. kreeg ik de opdracht iets te schrijven over ‘’de wondere wereld van kinderen’’

Afgelopen zaterdag was ik te gast in mijn lokale buurtsuper om de wekelijkse boodschappen te doen. Met een mandje vol met poetsmiddelen, brood en beleg bedacht ik mij dat ik ineens tot het volwassen publiek behoorde. Het volwassen publiek met dito boodschappen. Voor mij stond een moeder met haar kind. Het kind had van de marketingafdeling van een of ander cola merk een beker cola gekregen en stond naast moeders van zijn cola te nippen.

Moeders was inmiddels haar kinderjaren reeds vergeten en checkte ten laatste maal het boodschappenlijstje door één voor één de boodschappen op de band in haar op te nemen. Zoonlief kon het niet bekoren, hij genoot van zijn cola. Terwijl moeder in haar handtas speurde naar haar bonuskaart liet zoonlief zijn cola vallen. Bijna over mijn nieuwe schoenen.

Hij keek mij schuldbewust aan. Schuldbewust zoals ik als kind ook menigmaal onschuldig had trachten te kijken. Ik was de enige die had gezien hoe zijn cola over de vloer ging. Moeder had haar bonuskaart inmiddels gevonden en ging over tot het betalen van de weekelijkse boodschappen. Zoonlief had inmiddels een schuldgevoel van heb ik jou daar en wierp mij nog een laatste ‘’jij hebt niets gezien blik’’ toe alvorens hij zijn moeder hielp met het inpakken van de boodschappen.

Het kind in mij herkende deze actie maar al te goed. Mijn ouders herkende deze actie ook maar al te goed waardoor ik altijd, met het schaamrood op mijn kaken, moest gaan vertellen aan de kassajuffrouw dat mijn cola over de grond was gegaan. Deze moeder was echter druk, ze merkte haar zoon niet op. Terwijl ze de tassen pakte en hij aan zijn hand werd meegesleept keek hij nog één keer om naar de ravage op de grond.

Ik had zijn moeder moeten wijzen op zijn actie, ik had moeten zeggen dat dit echt niet kon. Maar het kind in mij herkende zijn actie maar al te goed. Wonderlijk hoe kinderen in meer dan 20 jaar geen spat veranderen!

Ik mis jou

2007-10-31T21:55:00.001+01:00

Zoveel jaren zijn verstreken. Zoveel mensen gepasseerd. Vriendschappen kwamen, vriendschappen bleven. Sommige werden sterker, andere verhuisde naar de achtergrond. Sommige tot schimmen verheven, slechts sluimerend in 'O ja momenten'.

Maar ik mis jou. Mis jij mij?

Ik durf nooit te zeggen dat ik jou mis.

Ik durf nooit te zeggen hoe vaak ik aan jou denk.

Nog nooit is iets zoveel zeggend geweest als het zwijgen met jou. In jou zoektocht naar gemis ben ik waarschijnlijk verheven tot een sluimerend 'O ja moment'. Ik wil jou vastpakken, jou geur opsnuiven, je zeggen dat ik je mis. Ik wil die glinstering in jou ogen zien. Ik wil met jou zwijgen, lachen, huilen… Maar bovenal, bovenal wil ik dat jij mij mist!

Stel...

2007-10-29T08:36:00.000+01:00

Stel, je neemt constant dingen aan. Op school, op het werk, van vrienden en familie, van de tv, boeken, tijdschriften en wat al niet meer. Aan de hand van die aanname vergaar je kennis. Je hebt aangenomen dat de aarde rond is en aan de hand van die aaname heb je andere dingen aangenomen en andere zaken voor onwaar aangezien.
Ook de mensen voor jou hebben dat gedaan en die mensen daarvoor en daarvoor. Nu zat ik laatst te bedenken, dat een Moslim een hele andere jaartelling heeft dan een Katholiek. En nu gaan wij een probleem krijgen, want volgens onze jaartelling wordt het steeds warmer op deze aardbol (aanname 1) maar het kan zo zijn, dat een Moslim een hele andere meting heeft. Misschien komt dat, omdat wij met een zonnekalender werken en dat deze minder accuraat is als de maankalender van de Moslim (vraag). (let op, ik zeg niet dat een Moslim een andere meting heeft, ik gebruik het als voorbeeld). Er zijn stemmen die zeggen dat de aarde constant opwarmt en afkoelt. Denk bijvoorbeeld aan de ijstijd (ook een aanname), deze mensen zeggen dat er niks aan de hand is met de aarde en dat wij ons druk maken om niks.
Uiteindelijk is een aanname dus geen waarheid. Sterker nog, een aanname is een gevoel, je moet er maar van uitgaan dat wat jouw gevoel zegt waar is. Zeker weten doen wij het nooit.
Er is een liedje dat zegt "niets is zeker, zeker weten". Ik denk dat voor alles een waarheid en een onwaarheid aan te wijzen is. Noem een onderwerp waar jij het zeker weten mee eens bent en er is altijd een ander aan te wijzen die daar anders over denkt. Ook die ander heeft daar over nagedacht, tenminste daar mag je vanuit gaan. Toch is deze op een andere uitkomst uitgekomen als jij. De vraag is, hoe komt dat? Ik denk dat jij andere zaken voor waar aan hebt genomen dan die ander. Wij mensen moeten dingen aannemen, anders snappen wij ons leven niet meer. Wanner je echter de vraag voorgelegd krijgt wie er gelijk heeft, dan gaat het om de gemeenschappelijke aanname. De aanname van de sterkste groep en dat heeft niks met waarheid te maken, maar met instinct.

Wederom opruiming: Een andere werkelijkheid

2007-10-27T09:38:00.000+02:00

Mijn leven is een aaneenschakeling van keuzes en toevalligheden. Ik durf te wedden dat jou leven niet veel anders is. Maar zijn jou keuzes keuzes en zijn jou toevalligheden toevallig? Is de roes die wij leven noemen de werkelijkheid? Wat ligt er vast en wat kies ik?

Misschien leven we in een parallel werkelijkheid, misschien is er een hogere macht, misschien leven we het leven wat we leven.

Eén ding weet ik zeker. Welk leven ik ook leef, onvoorwaardelijke liefde en onvoorwaardelijke vriendschappen bepalen het verschil tussen goed en slecht!

Zolderopruiming, wederom de oude doos: Onvoorwaardelijk liefhebben

2007-10-24T22:56:00.000+02:00

In jou zie ik het vermogen niet te oordelen.
Geen afkeurende blik.

Geen goedkeurende lach.
Gewoon aanwezig zijn en niets laten blijken.

Wat gaat er in jou om?
Je laat niet blijken wat jou mening is.
Je zegt geen goed of fout.
Het enige wat bij jou telt is dat jij van mensen houdt!

Uit den oude doosch: Dromen...

2007-10-23T23:27:00.000+02:00

Het mooie van dromen is dat je geen beperkingen hebt in je kunnen. Om te beginnen begin ik met het weer. We nemen een lekker warm zonnetje, maar weer niet te warm. We nemen een verfrissend briesje, maar niet te kil. Nu ik toch bezig ben met dromen maak ik gebruik van het vermogen mij te verplaatsen naar waar ik niet ben.

Ik zit in Zuid-Frankrijk en kijk uit over de zee. Zoals ik daar elk jaar probeer te doen overzie ik een nieuw jaar en sluit het oude af. Wat is er gebeurt en welke nieuwe plannen ga ik maken? Wie is de moeite waard en van wie neem ik afscheid? Op dit moeilijke punt aangekomen droom ik dat ik droom. Ik hoef deze vraag niet te beantwoorden en reis verder.

In een groot veld met bloemen lig ik op mijn rug en kijk ik naar de strak blauwe hemel. Het besef hoe simpel geluk kan zijn dringt bij mij binnen. Ik buig iets voorover en zie in de verte een kasteelmuur. Een muur zoals ik deze vaker aan tref. In het midden van de muur is een grote poort. Een poort waarvoor ik normaal veel moeite moet doen om deze te laten openen.

Ik besef mij echter dat ik droom en heb dus het vermogen de poort te laten openen zonder hier moeite voor te doen. Ik besef mij dat ik achter de deur een nieuwe weg kan dromen, ik kan dromen dat nieuwe kansen zich voor doen en ik ze met beide handen aangrijp.

Zoals in elke droom speelt mijn onderbewustzijn op. Ik kan de deur openen, maar dan zal ik de consequenties van mijn keuzes moeten aanvaarden. Ik zal de tegenslagen voor lief moeten nemen. Ik zal potjes moeten breken en de scherven moeten opruimen.

Langzaam wordt ik wakker, wakker in Zuid-Frankrijk, wakker in een veld met bloemen, wakker waar ik maar wil. Ik besef mij dat dromen nog complexer zijn als het leven zelf. Of overkomt het leven je terwijl je droomt?

Welterusten!

Voor mijn makker

2007-10-10T15:24:00.000+02:00

Ik stop voor haar deur en maak je wakker.
Jouw oogjes gaan open “we zijn er makker”
De brok in mijn keel stop ik vakkundig weg
Ik kijk nog even naar je, voordat ik uiteindelijk zeg

“Zul je lief wezen bij mama en ga je me nog missen?”
Je bent er nog niet bij dus naar jouw antwoord is het gissen
De dag dat ik jou voor het eerst in mijn armen had
Maakte ik jou de belofte dat niemand ander jou ooit bezat

Maar in de tijden waarin wij leven is deze belofte loos
En je kan het wel proberen, maar je blijft niet altijd boos
Ik moet samen zien te werken met jouw moeder en haar vriend
Want een ruzie over jouw rug, dat heb jij niet verdient.

Het spijt mij van alle momenten dat het niet zo is gegaan
Zoals ik wel gewild had, maar hoe het nooit heeft bestaan.
Ik en jouw moeder doen allebei ons best
Wij zien elkaar over twee weken, das al wat ons rest.

En mocht je ooit besluiten om bij mij te willen leven
Dan hoef je maar te roepen dat kost ons maar heel even.
Dan is alles gepakt en dan zijn wij onderweg
Weet wel dat ik wacht, totdat jij dat eindelijk zegt.

Na deze gedachten, pak ik je zachtjes op
Je bent weer aan het slapen op mijn schouder leg jij je kop
Met het lood weer in mijn schoenen breng ik je naar haar deur
Dit is het moment wat ik altijd betreur

Na een bakje koffie en de allerlaatste knuf
Zit ik huilend in de auto en vloek mijzelf suf
Morgen op mijn werk begint weer mijn toneel
Zolang ik niet aan jou denk is het net of ik niet speel.

Mijn antwoord daar weer op (lees eerst de twee hier onder)

2007-10-10T09:04:00.000+02:00

Geachte heer/mevrouw Waasdorp,

Hartelijk dank voor uw zeer snelle reactie. Ik ga zeer snel kijken op de door u aangegeven sites voor meer informatie. Ik hoop, dat wanneer ik nog meer vragen heb, dat ik dan weer bij u aan mag kloppen.

Met vriendelijke groet;

Stef Hollegie

Antwoord op mijn vraag aan defensie (lees dus eerst 9 oktober)

2007-10-10T08:30:00.000+02:00

Geachte heer Hollegie,

Ik ga ervan uit dat u met uw bericht reageert op de nieuwsbeelden die deze week zijn uitgezonden en n.a.v. deze beelden vraagt naar het "waarom". Ter uitleg eerst een stuk voorgeschiedenis.

Op 11 september 2001 werd de wereld opgeschrikt door terroristische aanvallen op de Verenigde Staten. De aanslagen, uitgevoerd met gekaapte passagiersvliegtuigen waren gericht tegen het World Trade Centre in New York en het Pentagon in Washington. Er vielen daarbij vele duizenden doden. De aanslagen bleken het werk van het Al Quaida-netwerk, geleid door Osama Bin Laden. De internationale gemeenschap ging de strijd aan tegen het internationaal terrorisme. Sinds oktober 2001 worden militaire eenheden ingezet om dit terrorisme een halt toe te roepen. Naast de militaire operatie Enduring Freedom gaat het ook om stationering van eenheden in Afghanistan als onderdeel van de International Security Assistance Force (ISAF). Het Al Quaida-netwerk bleek nauwe banden te hebben met het Taliban-regime in Afghanistan. Osama Bin Laden had een belangrijk deel van zijn organisatie in dat land. Ondanks internationale druk bleef de Taliban-regering in Kaboel Al Quaida steunen. Op 7 oktober 2001 begonnen de Verenigde Staten en Groot-Brittannië met operatie Enduring Freedom, gericht tegen Al Quaida en Taliban-eenheden in Afghanistan. Het Taliban-regime werd uit het land verdreven.
De Nederlandse regering heeft op 3 februari 2006 besloten deel te nemen aan de derde fase van de International Security Assistance Force (ISAF), in het zuiden van Afghanistan. ISAF is een missie onder mandaat van de Verenigde Naties waaraan 35 landen deelnemen. Naast Nederland doen vrijwel alle landen van de EU mee. De NAVO voert het commando over de missie.
De militairen helpen op verzoek van de Verenigde Naties en de Afghaanse regering bij de wederopbouw en het handhaven van de veiligheid in het land.
Toenmalig minister Kamp liet in juni 2006 optekenen: "De krijgsmacht zet zich, namens ons allen, in voor vrede en veiligheid in de wereld. Vechten is het laatste wat je wilt, maar we vechten als het nodig is en bouwen op zodra en zoveel als maar mogelijk is".
De strategie van de Nederlandse troepen is de "inktvlekbenadering". Het Afghaanse leger, ondersteund door de ISAF-troepen, creëert veilige gebieden waar de lokale overheid gezag heeft, zodat de wederopbouw kan beginnen. De bedoeling is dat daar snel zichtbare verbeteringen optreden, zoals herstel van basisinfrastructuur, bruggen, scholen en moskeeën, voorzieningen voor schoon drinkwater en medische zorg. Dit patroon kan zich als een inktvlek uitbreiden naar de verder afgelegen gebieden.
Op dit moment is het erg onrustig in Uruzgan, de \nTaliban is zeer actief, en wordt er veel wordt gevochten. Dat drukt de wederopbouw naar de achtergrond. Er zijn grote successen geboekt, maar die zijn moeilijk te vertalen in de publiciteit. Een overleg tussen stamhoofden doet het in de media nu eenmaal minder goed dan Talibanstrijders die een Nederlandse post willen aanvallen.
De militairen helpen op verzoek van de Verenigde Naties en de Afghaanse regering bij de wederopbouw en het handhaven van de veiligheid in het land.

Toenmalig minister Kamp liet in juni 2006 optekenen: "De krijgsmacht zet zich, namens ons allen, in voor vrede en veiligheid in de wereld. Vechten is het laatste wat je wilt, maar we vechten als het nodig is en bouwen op zodra en zoveel als maar mogelijk is".

De strategie van de Nederlandse troepen is de "inktvlekbenadering". Het Afghaanse leger, ondersteund door de ISAF-troepen, creëert veilige gebieden waar de lokale overheid gezag heeft, zodat de wederopbouw kan beginnen. De bedoeling is dat daar snel zichtbare verbeteringen optreden, zoals herstel van basisinfrastructuur, bruggen, scholen en moskeeën, voorzieningen voor schoon drinkwater en medische zorg. Dit patroon kan zich als een inktvlek uitbreiden naar de verder afgelegen gebieden.

Op dit moment is het erg onrustig in Uruzgan, de Taliban is zeer actief, en wordt er veel wordt gevochten. Dat drukt de wederopbouw naar de achtergrond. Er zijn grote successen geboekt, maar die zijn moeilijk te vertalen in de publiciteit. Een overleg tussen stamhoofden doet het in de media nu eenmaal minder goed dan Talibanstrijders die een Nederlandse post willen aanvallen.

In het periodiek overzicht Afghanistan, dat wordt gepubliceerd op http://www.defensie.nl/ wordt verslag gedaan van de opbouwwerkzaamheden. De laatste versie leest u op http://www.defensie.nl/missies/afghanistan/actueel/2007/10/20071004_periodiek_overzicht.aspx
Veel informatie, zowel achtergrond- als actuele informatie, vindt u op http://www.defensie.nl/missies/afghanistan/index.aspx. Daarnaast heeft het ministerie van Buitenlandse Zaken een scholierenbrochure uitgegeven met de titel "Nederland in Afghanistan". Wanneer u interesse heeft een exemplaar thuis te ontvangen, kunt u uw postadres aan het Defensievoorlichtingscentrum (defensievoorlichting@mindef.nl) mailen en wordt een exemplaar toegestuurd.
Ook kunt u ter ondersteuning van de uitleg aan uw leerlingen het lespakket Afghanistan downloaden van de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken:
http://www.minbuza.nl/nl/themas,humanitaire-hulp/afghanistan/Lespakket-Vrede-en-Veiligheid.html

Ik hoop met deze uitleg antwoord te hebben gegeven \nop uw vraag "waarom". Ik hoop met deze uitleg antwoord te hebben gegeven op uw vraag "waarom".

Met vriendelijke groet,

aan voorlichting van defensie

2007-10-09T15:10:00.000+02:00

Goedenmiddag,

Ik volg graag het nieuws en ik zie daarop met verbazing hoe wij Nederlanders onszelf zien in deze wereld. Voor mijn gevoel, en ik hoop van mijn ongelijk te worden overetuigt door u, hebben wij het idee met wapens vrede te kunnen stichten. Dit kinkt voor mij al heel erg naief. Ik werk op zowel een middelbare, als een basisschool en op deze twee scholen leren wij de kinderen/jong volwassenen dat geweld nooit een oplossing is. Dit wordt zowel maatschappelijk als politiek van ons verwacht. Wij leren onze kinderen dat geweld alleen leidt tot meer geweld en dat je pestgedragingen en ander soort onwenselijk gedrag alleen verandert door zelf het goede voorbeeld te geven en door te praten.

Het gaat dan ook tegen al mijn logische beredenaties in, dat een overheid aan de ene kant dit predikt (denk ook aan normen en waarden) en anderzijds wel de wapens oppakt om ergens vrede te gaan stichten. Graag wil ik aan mijn leerlingen kunnen vertellen van het waarom. Kan u mij helpen?

Met vriendelijk groeten;

Stef (achternaam expres weggelaten)

Voor het college van B en W gemeente Bussum

2007-10-05T22:06:00.000+02:00

Geachte heer/mevrouw,

Met enthousiasme hoorde ik dat ook de burger zijn mening mocht geven omtrent de fusie G2 of G4. Toen ik de brief thuis kreeg met de stemkaart was ik zelfs blij. Totdat ik de folder kreeg en zag dat ik eigenlijk een beetje in het ootje word genomen. De informatie die u geeft is summier te noemen en eigenlijk heel erg bevooroordeeld.
Ik mis in de informatieverstrekking hoe de gemeentelijke belastingen zijn op het moment, hoe de politieke voorkeuren zijn (een fusie valt of staat bij gelijk gestemden die niet eerst nieuwe normen en waarden moeten ontwikkelen), hoe de financiële situatie van de gemeenten is (we willen toch niet de schulden van andere gemeenten op onze hals halen is het wel) en hoe andere gemeenten dit aanpakken en de gedachten over dit onderwerp.

Wat ik ook erg jammer vind is dat u het idee heeft dichter bij de mensen te kunnen staan als u alleen met Naarden en de Hilversumse meent fuseert. Dat klinkt wel leuk, maar ik geloof er toch niet veel van. Op het moment ben ik niet van mening dat u dicht bij mij staat en ik ben dan ook bang dat dit met welke schaalvergroting dan ook zal verbeteren.

Als laatste vraag ik mij af waarom een fusie met Laren, Blaricum en/of Huizen niet reëel/haalbaar is. Wat is de beweeg reden dat dit niet gebeurt?

Met vriendelijke groeten;

Stef (achternaam expres weggelaten)

Vrijgezellenbestaan

2007-10-03T17:31:00.000+02:00

geef mij maar deze
als ik die niet kan krijgen
doe dan maar die daar
want die is ook wel mooi

mooier dan die ene die daar staat
...is ook wel mooi ...
maar toch
liever die

want zo mooi
als deze is
Niemand

Bron: Gastblogger Baardt

Boze brief voor de buurman, de stadgenoot en de dorpsgenoot

2007-10-03T12:08:00.000+02:00

Geachte landgenoten (NEE, NIET ZO BEDOELT;),

Ik wil even wat zaken met jullie doornemen. Ik ben daar namelijk niet zo over te spreken, of nu ja, ik spreek er wel over, maar ik heb niet graag dat er over terug gesproken wordt. Je mag natuurlijk wel terug spreken, maar dan moet je het eens zijn met mij... Anders ben ik daar weer niet over te spreken... Okay, ik dwaal af. Ik iriteer mij mateloos aan een heleboel zaken en ik wil deze graag een keer met u bespreken.
Oranje is ten alle tijden meer groen dan rood. Richting aangeven is overbodig. Voorrangsregels slaan helemaal nergens op. Afsnijden is gewoon een hobby en ook altijd leuk voor de ander. Met 92 kilometer per uur dien je een vrachtwagen in te halen. Je kijkt altijd naar de andere rijbaan als daar een ongeluk is gebeurt. Als je even niet meer weet waar je naartoe moet, dan denk je daarover na midden op het kruispunt. Al staat een ander er al een uur te wachten, dat parkeerplekje is jou gegund. Je parkeert de auto altijd zo, zodat die jonge moeder met haar kinderwagen en de gehandicapten in een rolstoel gewoon op de straat kunnen lopen, dat is leuk voor hun uitzicht, dan verandert dat een keertje. Fietsers hebben ook 's nachts geen licht en geven ook geen richting aan. het moet wel spannend blijven voor de automobilist. Honden die slecht luisteren laat je gewoon los lopen. Misschien doen de remmen van de auto het wel slecht en dat moet toch gechecked worden.
Als buurman geef je feesten, minimaal eens in de week en klaag je als de ander dat ook een keertje doet. Iedereen heeft een eigen plek in de straat als het om parkeren gaat. Als jouw plek is ingenomen, dan is dat jouw probleem en je kan niet zomaar op een lege plek gaan staan in de straat. Je probeert het maar een straat verderop, we zijn allemaal te beroerd om een stukje te lopen. Je groet je buurman alleen als hij dat ook doet en onder de voorwaarde, dat hij zich aan de verdere afspraken houdt. Jouw kinderen zijn schatten en die andere kinderen zijn asociaal opgevoed en dienen allemaal in een opvoedkamp te belanden. Zoiezo kan je tegen jonge ouders altijd zeggen wat ze in jouw ogen fout doen, das normaal.

Iedereen in deze maatschappij is gek behalve Ik en ze dienen dus allemaal heropgevoed te worden. Allemaal. Al die mensen hebben oogkleppen op en iriteren elkaar met stomme opmerkingen, rare gedragingen en veel te veel geklets over, maar te weinig MET elkaar.

Ik wens op dit stuk geen commentaar, want ik heb geen zin in discussie.

Stef

Schapenwolken in de ochtenddauw

2007-10-01T17:35:00.000+02:00

In haar nachtjapon nog half dromend stapt ze uit haar bed. Ze opent de openslaande deuren van haar slaapkamer, of beter de kamer waar ze vannacht verbleef. De ochtenddauw trekt langzaam omhoog vanuit het vers geurende gras. Ze voelt het vocht langs haar blote voeten omhoog trekken.

Als een klein meisje laat ze zich in het nog immer koude gras vallen. Een serene rust maakt zich van haar meester. De kou en vochtigheid bezorgen haar rillingen. Ze kijkt omhoog en ziet hoe de zon haar best doet om door de schaapjeswolken heen te komen. Haar gedachten dwalen af en in de wolken probeert ze figuren te ontdekken. Een glimlach komt op haar doorlopen gezicht.

Doorlopen, een rauwe keel en zere voeten. Het resultaat van een avond zoals ze er vele had. Had, toen ze nog jong was. Met de punt van haar wijsvinger voelde ze de rimpels in haar gezicht. De tekenen dat ze ouder werd waren merkbaar. Merkbaar in haar gezicht, merkbaar in haar voeten, merkbaar in haar gedachten.

De rimpels van de wolken zijn voelbaar in haar gezicht. De rimpels van de wolken zijn voelbaar in haar ziel. Ze wordt ouder. Haar vriendinnen stichten gezinnen of kiezen voor een carrière. En zij… Ze voert haar laatste strijdt, maar het is onvermijdelijk, ze wordt ouder.

Wat een hitte ;)

2007-09-12T08:36:00.000+02:00

A: "Pff, wat is het warm."
P: "Ja, het is warm."
A: "Regende het maar gewoon, daar kan je je tegen kleden."
P: "Ja, regende het maar gewoon."
A: "Echt warm."
P: "Te warm....... He, bah, moet dat nou?"
A: "Wat?"
P: "Moet je nu echt in je neus gaan zitten poeren waar ik bij ben?"
A: "Oh, sorry, wist niet dat je daar moeite mee had."

A: "Pff, wat is het warm."
P: "Ja, het is warm."
A: "Regende het maar gewoon, daar kan je je tegen kleden."
P: "Dat heb je al gezegd. Heb je het nieuws nog gekeken gisteravond?"
A: "Nee, heb ik wat gemist?"
P: "Nee, vroeg het mij gewoon af."
A: "Ow, gelukkig."

P: "Moet je nu niet beginnen over de warmte?"
A: "Het is inderdaad wel warm he?"
P: "Ja, het is warm."

Spelend-en-wijs

2007-09-10T19:32:00.000+02:00

We waren jong en speelde ongedwongen. Zorgen bestonden uit het wel of niet met de grootste auto mogen spelen. Of iets later, misschien wel uit het leeg raken van het accupack van je RC auto. Schoolvakanties werden doorgebracht in het bos, op het speelveld, in het zwembad of gewoon op de hoek van de straat.

We waren jong en leefde ongedwongen. Zorgen bestonden uit het wel of niet krijgen van dat ene meisje. Of iets later, misschien wel uit het hebben van een puistje die precies in het gezicht zat. Schoolvakanties werden doorgebracht in het bos, bij vrienden thuis, in het zwembad of gewoon op de hoek van de straat.

Ergens tussen toen en nu zijn we van kind volwassen geworden. Iets waarvan wij 10 jaar geleden riepen dat we het nooit zouden worden. Volwassendingen waren raar. Volwassenzorgen wilde wij niet. Maar we maakte keuzes, namen afslagen, kozen een opleiding en kregen een baan. Ergens tussen toen en nu…

We worden ouder en spelen ongedwongen. We spelen ons leven en plaatsen een masker om gelukkig(er) te lijken. We verzwijgen wat ons bezighoudt en spreken over wat we eigenlijk allang besloten hebben. We spelen ons leven… Zorgen lijken niet te bestaan, deze spelen we weg en verstoppen we achter ons masker. Heel soms laten we een heel klein stukje van ons echte gezicht zien. Maar zodra iemand probeert ons te ontmaskeren rennen we weg en verstoppen ons.

Verstoppertje, vroeger was het zo'n leuk spelletje! Buut!

Aytac Delen

2007-09-07T13:36:00.000+02:00

Beste meneer Delen,

Ik ben nu al enige dagen gestopt met roken en zocht op google naar Stivoro, u weet wel, die stichting die gratis en voor niks zorgt voor hulp bij stoppen met roken.
Als eerste hit stond "stivoro?" en nieuwsgierig als ik was, bekeek ik deze site. De site, zoals u waarschijnlijk weet, bleek uw site te zijn. U schrijft daar over de tabaksverwerkende en ook de farmaseutische industrie, dat zij zoveel geld verdienen aan onze verslaving en feitelijk aan onze dood. U weet een manier om te stoppen met roken vertelt u verder op deze site en ik lees geinteresseerd verder.
Wat blijkt!!! Ook u probeert geld uit mijn zakken te kloppen met een boek. Een boek wat hetzelfde beloofd als Alan Carr en consorten. Ik baal van deze zaak. Als u echt het beste met mij voor heeft, dan zet u de tekst van uw boek op internet en levert mij de hulp die nodig is. Nu bent ook u net zo erg als alle anderen die geld verdienen aan rokers.

Met vriendelijke groeten;

Stef Hollegie

Cappuccino in de nazomer

2007-09-06T17:45:00.000+02:00

De ochtendzon kwam achter de kerktoren vandaan. Langzaam maar zeker kwamen de stralen van de nog immer warme najaarszon over het terras waar hij inmiddels zijn derde cappuccino leeg dronk. Mensen passeerde hem in alle haast, maar hij had de rust. Hij hoefde vandaag niets.

Maanden had hij uitgekeken naar even niets hoeven. Nu slechts twee dagen op weg was er weinig over van dit verlangen. De ene haastte zich voor de volgende afspraak, de ander probeerde de kinderwagen in bedwang te houden. De volgende leek zich te haasten voor school. Turend naar deze mensen zette hij zijn beker op de schotel op de tafel voor hem. Iets harder als verwacht en het oude echtpaar aan de tafel naast hem keek verschikt op.

Hij zag hun verschikte blik en deed of het hem niets kon schelen. Het kon hem eigenlijk ook niets schelen. Hij had wel wat beters aan zijn hoofd. Terwijl deze gedachten tussen hem en het oude echtpaar in zweefde vroeg hij zich af wat het dan was. Het was zoveel en zo belangrijk maar tegelijk zo nietig.

Hoe kon het gebeuren dat al wat hij andere verweet hem net zo hard overkwam. Hoe kon het dat hij zichzelf voorloog. Of was hij juist eerlijk naar zichzelf geweest? Het feit dat hij er over nadacht wees hem naar de eerlijkheid, maar kon hij het ook op die manier verwoorden naar de buitenwereld? Was het nodig om het te verwoorden? Wie ging het eigenlijk aan?

Hij rekende af en verliet in zijn gedachten het terras. Groetend naar het oudere echtbaar die hem neerbuigend aankeken. Maar net toen hij passende woorden had bedacht om voor zichzelf uit te mompelen greep de oude man zijn arm vast. Hij keek hem indringend aan en zei: ‘Laat het maar jongen, ze zullen je toch nooit begrijpen. Maar laat jou, laat jou je eigen gang maar gaan!’

U was gewaarschuwd:

2007-09-05T13:08:00.000+02:00

Een gewaarschuwd mens telt voor twee is mij wel eens vertelt. Toch geld dit niet direct voor alle mensen. Al in de zomer van 2002 hielden de Amerikanen voor zo'n slordige 250.000.000 dollar een repetitie omtrent het aanvallen van Irak. jawel lieve lezertjes, ze hebben inderdaad geoefend, want oefening baart kunst. Wat ze gedaan hebben is het volgende. Ze hebben 13000 manschappen laten komen en talloze computers ingezet om Irak te simuleren. Luitenant-Generaal Paul Van Riper was op dat moment al gepensioneerd en speelde voor Sadam, onze vrolijke en toen nog springlevende dictator.
Sadam "a.k.a. Paul Van Riper" Hussein versloeg met minimale, doch onorthodoxe wijze de vloot van de oh zo machtige Amerikanen in de Persische Golf. Zoals je snapt, was dit een enorme domper voor onze gealieerde vrienden aan de andere kant van de oceaan en zo doende besloten zij te doen alsof er niks gebeurt was. "Sadam" moeste even de andere kant op kijken terwijl de amerikanen hun machtige vloot "zogenaamd" weer boven water haalden en aan land kwamen. Vervolgens moesten de Ripertroepen de andere kant op kijken, omdat de Amerikanen dan gemakkelijk aan wal konden komen.
Wat een invasie moet dat in het echt geweest zijn zeg. Een aantal op de bodem gezonken schepen worden door Jerommeke (van Suske en Wiske) boven water getrokken, de dode mannen komen weer tot leven dankzij dokter Barabas en de Iraakse bevolking is op slag blind door de machtige hand van de Almachtige hierboven.
U snapt uiteraard, dat Van Riper geen zin meer had om mee te spelen en besloot te klikken. hij zat in de vut en ze konden hem niks meer maken als het om geld gaat. Hij klapte dus uit de school over de "Millenium Challenge" zoals ze de ambitieuze en dure simulatie noemden.
Het mag duidelijk zijn, dat Paul Van Riper niet aan groupthink doet (zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Groepsdenken voor info), sterker, hij past zich niet aan, maar gaat zijn eigen gang.
Hoe ging het in zijn werk:
In de Persische Golf kwam een enorme vloot Amerikaanse mariniers te liggen. Meneer Van Riper, ook niet gek, bedacht dat dit wel eens een aanval zou kunnen wezen. De golf was druk met allerlei kleine bootjes en kleine vliegtuigjes van het kaliber plezierjacht en zweef-/propellervliegtuigje. Toen die vloot binnen kwam varen liet die slimme en oude Marinier Paul van R vanaf de minaretten een gecodeerde boodschap horen. De veel betere en slimmere Amerikanen hadden wel boodschappen over de radio verwacht, maar niet via de minaretten en dus verwachtten zij geen aanval van kleine Allahu Akbar verkeersvliegtuigjes en Basmala bootjes" die samen met een paar kleine schepen die zijdewormlijkende raketten afvuurden 1 vliegkampschip, twee helicopterschepen en zestien gewone schepen naar de haaien stuurden. Dit zou een grote nederlaag zijn geweest voor de Amerikaanse marine. Naar het schijnt zou het zelfs de grootste nederlaag zijn geweest die de Amerikaanse marine ooit heeft geleden.
"Zo gaat dat in het eggie niet" beweerden de generaals en admiraals die de Amerikanen speelden en ze lasten een pauze in.
Er werd beloten door te gaan met oefenen en de controleofficieren, de scheidsrechters, bepaalden dat Paul v R niet meer gebruik mocht maken van het ultrakortegolf-communicatiesysteem. dat hadden de Amerikanen namelijk uitgeschakelt door middel van elektronische oorlogsvliegtuigen. Nee, Irak zou gebruik moeten maken van mobiele en sateliettelefoons. Uiteraard kon de moskee geen oproepen via de minaretten doen en boodschappen via motorkoeriers versturen was ook niet te doen. Ik schrijf dat het logisch is, maar waarom, dat weet eigenlijk niemand.
Na nog vele pesterijen stopte Van Riper ermee. Zijn bevelen werden niet meer opgevolgd, omdat de controleofficieren deze tegenspraken, afspraken werden niet nagekomen en er werden scripts voor hem klaar gelegd, waardoor hij feitelijk niks meer te zeggen had over zijn eigen leger.

Nu jaren later blijkt dus dat deze Van Riper echt niet zo gek was als dat men het deed voorkomen. Zelfs onze Dutchbatters (gemiddeld hersenloze gasten die denken dat je met een wapen om vrede kan brengen en nu steeds weer met de neus op de feiten worden gedrukt, omdat er steeds meer mensen kapot geschoten worden. Niet zeiken, je bent soldaat, had je verwacht dat er op iedereen geschoten zou worden, behalve op jullie? Je hebt geen GODmode in the real world NERD) komen daar op redelijk harde wijze achter. Steeds meer mensen komen er gelukkig achter dat het allemaal niet zo verstandig was. De oorlog tegen onze Jazakallahu Khayran-terroristjes is minder gemakkelijk te winnen dat men dacht.

Luister en kijk dan ook gewoon een keer naar de feiten die voor je op tafel liggen en jank niet overal je geld, noch je leven zomaar op in.

Lavendelgekte

2007-09-03T23:17:00.000+02:00

De geur van haar zoete parfum hing om haar heen. Terwijl ze haar hoofd op mijn schouder te rusten legde kroop de geur van kokosvet mijn neus binnen. Met het insnuiven van deze geur snoof ik de herinneringen naar binnen.

Ik keek opzij en zag jou dromerig voor je uit kijken. Verzonken in je gedachten. Was het geluk of waren het zorgen die uit jou gezicht spraken? Ik kon jou blik niet plaatsen. Ik keek ademloos toe en ontdekte steeds nieuwe uitdrukkingen op jou gezicht. Wat ging er in je om? Mocht ik er ooit deelgenoot van worden?

Kijkend naar jou gezicht droomde ik weg. Ik droomde weg in jou blikken en de kamer waar wij ons bevonden leek op te lossen. Via een vage schim belanden wij op de top van één van de hoogste bergen. Het klimaat is aangenaam en de lucht van lavendel en tijm hangt om ons heen. Vogels vliegen zorgeloos voorbij.

Terwijl jij opstaat komt de wind onder je zomerse jurkje. Ik sta op en pak je hand. Verschikt kijk jij me aan, de dromen in jou ogen vallen weg en jou blik kan ik nu niet plaatsen. Terwijl je mijn hand vasthoudt sta je op, je kijkt me aan. Je vraagt mij: ‘Ga je mee, naar één van de hoogste bergen?’ Ik zwijg en de geur van jou zoete parfum vermengd met de kokosbries maakt mij week.

Zomaar wat gedachten: Bijzonder...

2007-09-01T17:54:00.000+02:00

Afgelopen week zei een vriendin: ‘… en hoewel ik toen dacht dat ik dood zou gaan, heb ik zelfs dat overleefd’. Deze woorden spoken door mijn hoofd en ik besef hoe relatief alles is. Toen ik een jaar of 14 was, midden in mijn pubertijd, met gierende hormonen door mijn lijf dacht ik dat de wereld volledig tegen mij was. Dat gevoel bekroop mij regelmatig en in veel dingen zag ik de bevestiging voor wat ik dacht.

Achteraf bezien was het een enorm gave tijd. Een tijd met fantastische mensen, mensen waar ik lol mee heb gehad, mensen van wie ik heb geleerd, mensen die mij gevormd hebben tot wie ik nu was. Dat laatste brengt mij meteen bij de tweede vraag die mij laatst bezig hield, want wat als ik nu eens in een totaal andere omgeving was opgegroeid, hoe was ik dan, hoe was ik dan geweest?

Het leven vormt je tot de persoon die je bent. Kleine dingen blijken achteraf een enorme impact te hebben, wat ooit groot leek verdwijnt langzaam naar de achtergrond. Het leven is bijzonder!

Samen aan zee

2007-08-11T10:23:00.000+02:00

Samen lopen we langs de branding. Het water spoelt met golfjes over onze voeten. De zilte lucht, vermengd met een vleugje van zonnebrand stroomt onze neus binnen. Het is nog niet eens zolang geleden dat we elkaar gesproken hebben. Het is wel jaren geleden dat we elkaar echt gesproken hebben.

Ergens tussen toen en nu ben ik je kwijtgeraakt. Misschien ben je mij wel kwijtgeraakt? Verzonken in gedachten lopen we de zonsondergang tegemoet. Ik zoek naar passende woorden om deze stilte te doorbreken. Ik vraag mij af wat er in jou gedachten omgaat. Misschien denk jij wel hetzelfde, misschien wel niet.

Diep van binnen geloof ik in vriendschappen welke eeuwig mogen duren. Diep van binnen geloof ik in alles delen met de vrienden van wie ik hou. Diep van binnen, dat dan weer wel. Waar zijn de goede gesprekken veranderd in koetjes en kalfjes? Ben ik van je gaan houden of ben ik aan je gewend?

Terwijl wij zo lopen langs de zee spoken er duizend vragen door mijn hoofd. Ik zoek naar de juiste woorden, ik zoek naar die ene zin. Ik besluit dat die ene zin niet bestaat. Ik vraag jou ‘biertje?’. Jij antwoord met een lach…

Overpeinzingen aan zee

2007-07-18T09:07:00.000+02:00

Daar stond hij dan, de zon ging langzaam onder en de meeuwen speelden boven de branding. “De tijd heelt alle wonden” speelde telkens als een slechte plaat door zijn hoofd. Maar had de tijd de wonden wel geheeld? Keer op keer werd hij geconfronteerd met oud zeer. Verbeten als hij was had hij door zijn wroeging alleen maar mensen van zich af geduwd. Hij had moeite bij zich te houden waar hij werkelijk om gaf.

Kon de tijd wel wonden helen als de wonden nog open waren? Was het niet zo dat er hechtingen nodig waren om de tijd de wonden te laten helen? Telkens wreef hij zout in zijn oude wonden als pekel op een pas bevroren weg. De zout beet en hij verbitterde verder en verder.

De meeuwen speelde voort, ze krijste en overstemde het geluid van de brekende golven voor de uitgestorven kust. Het was donker…

Langzaam knielde hij neer in het nog warme zand. Hij snoof de zilte zucht van strand en zee. Hij dacht en keek, hij keek en dacht. Morgen, morgen werd alles beter!

http://justsobeautifull.deviantart.com/

2007-07-05T22:57:00.000+02:00

Kijk ook eens hier voor ander werk van mij. Ben zelf redelijk trots op mijn werk tot nu toe.

Groeten Bendederde

Emancipatie

2007-06-28T12:24:00.000+02:00

Eens in de zoveel tijd dan komt het weer opzetten. Vrouwen verzetten zich massaal tegen de man. De redenen zijn divers, zo gaat het over de lagere lonen voor vergelijkbare banen, het abortusrecht, het glazen plafond en de nog steeds niet met het huishouden meehelpende man.

Ik ga nu eens vierkant achter deze dames staan. Ja ik ga mijn vrouwelijke kant mixen met mijn mannelijke. Ik durf dat, ik wel. Denk erom, ik praat hier over het gros, wordt je boos? Dan hoor je bij het gros en trek je die schoen maar aan, zo niet, dan niet.

Ik denk, dat de gemiddelde moderne man het met mij eens is, dat die regelgeving rondom abortus een beetje overtrokken is. Ik bedoel, als je als mens kiest een abortus te doen, dan heb je dat weloverwogen gedaan. Om je aan te melden moet je al wat stappen nemen lijkt mij. Daarnaast is er nog de schaamte. Ik kan mij niet voorstellen dat iemand spontaan zegt; “weet je wat ik gisteren gedaan heb? Ik ben even bij die kliniek verderop geweest om een abortus te laten uitvoeren. De dokters vielen nogal tegen, je kan beter naar die ene op de Nieuwegracht gaan, daar zijn ze veel netter en beleefder”. Nee, zulke zaken hou je voor je lijkt mij. Er is al genoeg maatschappelijk geregeld om over een abortus na te denken. Uiteraard zijn er mensen die deze bedenktijd wel nodig hebben. Deze mensen zijn impulsief, onnadenkend en zullen waarschijnlijk vaker naar de abortuskliniek moeten.
Over de opvang van kinderen is weinig te zeggen. Natuurlijk wil je werken en kinderen, maar een fulltime baan en kinderen is erg veel. Natuurlijk kan je man ook minder gaan werken, maar je vindt het niet leuk als je zijn eerste woordje, tandje, stapje en spuugje moet missen, omdat je op je werk bezig was. De man is wat dat aangaat gewoon anders. Die kan dat wel handelen.
Dan hebben wij de lagere lonen voor vergelijkbare banen. Klinkt leuk, maar zo werkt het niet. Toen ik ging solliciteren, kwam ik op een bepaald moment in dat traject bij een mevrouw te zitten. Deze mevrouw ging mij vertellen wat ik zou gaan verdienen. Uiteraard was ik het daar niet mee eens, ik wilde meer. Voor het minimum gaat toch geen enkele imbeciel zijn nest uit? Het probleem zit hem niet in de minimumlonen van de CAO’s. Daarin staat namelijk nergens dat een vrouw een NOG minder salaris moet ontvangen dan een man. Nee, daarin staan de man en vrouw als gelijk beschreven. Mijns inziens is dan ook dit onderwerp geen discussie. De vrouw wil meer verdienen, prima, moet je beter onderhandelen, dat moet iedereen.
Het glazen plafond is een onderwerp waar ik wel in geloof. Ik ben echter bang dat een groot deel van de schuld ook hier weer bij de vrouwen zelf terug te vinden is. Ik heb nu al aardig wat vrouwen op hoge posities leren kennen. Stuk voor stuk aardige vrouwen, totdat ze hoger op klimmen. Dan hebben ze ineens het idee dat ze een soort Kenau moeten zijn die niks accepteert en alleen maar moet katten naar anderen. Zo’n figuur wil ik ook niet als directeur (directrice mag niet meer he, er mag geen onderscheid zijn tussen man en vrouw).

Geen onderscheid tussen man en vrouw? Rot eens op uit je slachtofferrol en ga er wat aan doen dan. Wij mannen moeten de dames vervolgens een kans geven. Laat die dame eens directrice zijn, ik denk dat het er allemaal stukken meer ontspannen aan toe kan gaan. Zoek wel een leuke directrice en niet die Kenau waar ik het net over had. Het moet geen derde rijk worden natuurlijk, die poging is de vorige keer ook niet geslaagd.

Dan wil ik nog even alle respect brengen aan die vrouwen en mannen die wel hun steentje bij dragen aan een betere wereld voor de vrouw.

Just a little start

2007-06-13T13:53:00.000+02:00

Geachte lezers,

Al enige tijd ben ik verwoed lezer van fantasy. Nu dacht ik, ik wil dat ook eens proberen. Wat denken jullie van mijn kleine start?

In het donker greep hij zoekend naar om zich heen. Waar was hij? Hoe kwam hij daar? Wie had hem daar geplaatst? Het zweet brak hem aan alle kanten uit. Hij voelde naast zijn zweet dat hij gebloed had en rook braaksel.
Deze droom, die verrekt droom. Die droom die hij al zo vaak gehad had en die iedere avond weer opnieuw zichzelf openbaarde. Deze droom moet een betekenis hebben, dacht hij. Het moet een reden hebben dat hij dit iedere avond weer mee maakte. Toch, iedere keer wanneer de droom stappen liet horen die zijn kant op kwamen, stopte zijn droom onmiddellijk.
Badend in het zweet stond hij op, liep naar zijn keuken en probeerde na te denken wat deze droom kon betekenen. Opeens herinnerde hij het zich. In Archdir, zo’n mijl hiervandaan woonde een droomverklaarster, Agada, geheten. De meeste mensen, waaronder hij normaalgesproken, durfde niet naar deze oude vrouw toe. Agada had meer gaven dan alleen deze en voor de meeste mensen uit de omgeving was zij dan ook een heks.
Toch moest hij naar haar toe. De droom had hem van binnen haast opgegeten. De pijn die alleen die momenten dat hij droomde had waren zo echt en zo naar, zodat zijn nieuwsgierigheid het met gemak won van zijn angst.
Hij besloot direct te vertrekken.

wij

2007-06-13T08:48:00.000+02:00

Wij
We gaan straks gezellig fietsen, met een bevriend koppel op de hei.
En voor de tv hangen, gezellig zij aan zij.
Ruzies krijgen wij dagelijks, al win jij het altijd.
Ik smeer straks zelfs je boterham voor bij het ontbijt.
En sex, dat kennen wij, straks alleen maar van de buis.
Of als wij heel gelukkig zijn, van buitenshuis.
Lange wandelingen maken en geen woord aan elkaar te zeggen.
We praten over het weer, want er valt niks uit te leggen.
Een bloemetje voor je verjaar-, moeder- en de trouwdag.
Dan hebben wij het weer over het moment dat ik jou voor het eerst zag.

Soms...

2007-06-13T08:41:00.000+02:00

Ik vraag mij wel eens af, hoe zou het zijn gegaan
Als ik het ene had gelaten en het ander had gedaan
Als ik anders had besloten, als ik anders had gedacht
Als ik in plaats van beslissen, mijzelf toch bedacht
Waar had ik nu gestaan dan, hoe had ik nu geleefd
Had ik dan meer plezier gehad, of had ik meer gebeefd
Als ik bij je was gebleven in plaats van was gegaan
Hadden wij dan nog steeds ruzie, had het "ons" dan nog bestaan
De wijsheid komt met jaren, maar het vergeten ook
Zal ik je ooit vergeten, of wordt je ooit een spook
Die nachtmerries gaat wezen of mijn spijt echt voor altijd
Die mij gaat achtervolgen, tot in de eeuwigheid
Zolang ik je niet vergeten ben, zal ik je altijd missen
En ik zal hard proberen de herinnering niet te wissen
En mocht je ooit beslissen, het nogmaals te willen proberen
Dan moet je het laten weten, je zal je niet bezeren

Help, ik ben gevangen

2007-06-06T22:30:00.001+02:00

“Dat zijn leuke schoenen, probeer ze eens”.
Voor je het weet sta je buiten met schoenen die je normaal gesproken nooit kopen zou, sterker, je zou ze niet eens gezien hebben. Maar, omdat er enthousiast gereageerd wordt op die nieuwe dingen, wordt je zelf ook enthousiast. Ze staan ook goed, echt waar. Dus geen probleem. En zo gaat het met je truien, je t-shirts, je broek en ga zo maar door.
Het probleem zit hem niet in het feit dat de schoenen mooi of lelijk zijn, het probleem zit hem in het feit dat dit niet jouw keuze is. Het past niet bij jou, jij bent die schoenen niet. Ook niet als je al heel lang geen nieuwe schoenen hebt gekocht en dus echt nieuwe schoenen nodig hebt.

“Je ziet er leuk uit vandaag” zeg je met een serieuze bedoeling om complimenteus te zijn. Je hebt namelijk gelezen in bijvoorbeeld de Viva dat dit is wat ze wil horen. “Dus normaal zie ik er niet goed uit?” … Je bent uitgeluld voor je een gesprek bent gestart.

Als je niet jezelf bent in een relatie, dan heb je al snel een probleem. Geef aan waar je wel en niet voor in bent en doe of zeg geen dingen die je normaal ook niet doet of zegt. Daarnaast is het begin van een relatie een belangrijke zaak. Wanneer een relatie snel begint, zal hij waarschijnlijk ook snel eindigen. Je moet er voor zorgen dat je een samenzijn kan hebben voor langere tijd. Dat vergt voorbereiding. Bouw eerst een vriendschap op, een vertrouwensband. Daarna komt de rest echt vanzelf. Ga niet met je minderwaardigheidscomplex gelijk het bed in, omdat hij/zij anders misschien gelijk weg wil. Laat het gaan. Het komt vanzelf. Echt waar.

Wordt geen gevangene van je eigen gevoelens. Je kan altijd nog zonder hem of haar. Je kon het voor de relatie ook zonder. Je moet een aanvulling zijn, geen onmisbaar onderdeel van elkaars leven vormen. Wanneer dat het geval is, zorg je voor een onmiskenbare onzekerheid bij de andere kant. Trap er niet in.

Mijn opa's fiets

2007-06-06T21:54:00.000+02:00

Het was een chaos in mijn hoofd de dag dat mijn opa overleed. Op 4 mei overleed hij. Dit was een keuze naar mijn idee. Zijn hele naoorlogse leven is hij in de ban geweest van de oorlog. Vroeger keken wij als gezin altijd naar de herdenking op de dam op tv. Dan stond hij daar in de houding, het was zijn herdenking.
In mijn kindertijd mocht ik regelmatig bij opa en oma op bezoek. Dat vond ik altijd heerlijk. Wij gingen naar allerlei verschillende musea, centra en plekken waar hij is geweest tijdens de oorlog. Hij vertelde in geuren en kleuren over alles wat hij mee maakte. Het is een gemis in mijn leven.
Na zijn overlijden waren er allemaal spullen van deze man waar wij op dat moment de ruimte niet voor hadden. Zoals die fiets. Mijn opa fietste veel. Heel veel. Toch had hij ook een degelijke herenfiets. Tenminste degelijk, een op de kop getikt tweedehandsje, maar een goede fiets. Deze fiets ging naar de buren toe, de buurman zijn fiets was kapot en zo was de fiets in goede handen. Eind goed al goed.
Op een gegeven ogenblik heeft de buurman een nieuwe fiets en de oude fiets van opa bleef daar staan. Tenminste, daar gingen wij in de familie dan weer vanuit. Ik zat al een tijdje zonder fiets en bedacht mij dat ik wel een andere fiets kon gebruiken. Dus, ik naar de buurman om te vragen of ik de fiets terug zou kunnen krijgen en wat blijkt. Fiets weg gegeven. Er is niks tegenin te brengen. Hij kreeg de fiets en besloot zijn fiets weer weg te geven. Zo gaat dat.
Toch doet het mij heel veel. Ik had graag op mijn opa’s fiets gereden. Helaas.

Het is weer zover!

2007-06-04T20:08:00.000+02:00

Zoals Delicatessa had kunnen weten eindigen dingen in Tessaland niet met een happy-end en wordt ze standaard weer op dr zieltje getrapt. Kan me nog een liedje herinneren over een houten hart, nou die van mij is inmiddels van beton en zelfs daar zijn dus nog barsten in te krijgen. En bedankt he!!!!

Neeey het ligt niet aan mij..... Natuurlijk ligt het niet aan mij! Iedereen is gek behalve ik! Uhuh. Het is namelijk volkomen normaal om op de ene dag nog smoorverliefd naar me te kijken en op de andere dag zodanig om te slaan dat je me volledig uit je leven knipt alsof ik nooit heb bestaan. En daar heb ik natuurlijk niets mee te maken! Nou geloof me..... als je gevoel werkelijk zo diep was geweest als je me hebt doen laten geloven dan had je dat niet met zoveel gemak kunnen doen... dus JA JA JA het heeft wél met mij te maken

Ik kan zo kwaad op je zijn en zo verdrietig en uiteindelijk word ik weer kwaad op mezelf omdat ik zo stom heb kunnen zijn.

Godverdomme ik mis je zo...... en ik zou zo graag willen dat het niet zo was. kon ik je maar net zo makkelijk uit mijn systeem wissen als dat jij bij mij lijkt te hebben gedaan.... Dan was je weg, foetsie... pats boem sim sala bim verdwenen. Maar hoe ik ook mijn best doe... een goede goochelaar ben ik nooit geweest.

Tijdgebrek?

2007-05-27T21:21:00.000+02:00

18 mei, en pas nu op 27 mei lees ik dat één van mijn mede bloggers de moeite heeft genomen om jullie, onze trouwe lezers, de bezoekers welke blijven komen, wellicht tegen beter weten in!, van nieuw leesvoer heeft voorzien. Sterker nog, tegen beter weten in was verdwenen uit mijn eigen webhistorie. Toen ik begon met bloggen werd dit ingegeven door de briljante verhalen op enkele andere logs. Logs welke momenteel ook zelden iets nieuws melden… Wellicht is mijn inspiratie ingegeven door wat anderen beleven.

Maak ik zelf dan niets mee vraag ik me af terwijl ik dit schrijf? Jawel, maar sommige dingen zijn niet geschikt om op het internet te publiceren. Andere dingen roepen meer vragen dan antwoorden op… En zo kabbelen wij voort. Enerzijds te druk om aan simpele klussen toe te komen welke nu echt eens moeten gebeuren, anderzijds met een schuldgevoel omdat ik hen van wie ik hou te weinig, neen, veel te weinig! spreek…

En toch, toch blijf ik op zoek naar nieuwe plannen, nieuwe uitdagingen… Ik denk deze gevonden te hebben, maar voorlopig heb ik – damn, had dit nooit achter mijzelve gezocht – in mijn agenda enkele dagen gereserveerd om achterstallig onderhoud aan huis en tuin te plegen. Daarna keer ik terug, maar dit laatste roep ik…. Tegen Beter Weten In!

Kiezen voor jezelf

2007-05-18T13:16:00.000+02:00

Al een dag of wat loop ik met een zwaar gevoel in mijn maag geknoopt en word ik geconfronteerd met de vraag aan mezelf of ik niet beter had moeten weten.

Ik ben verliefd, al een tijdje, en dat liet ik toe tegen beter weten in. Ik besloot om alle beren op de weg niet te willen zien en gewoon af te wachten wat er gebeuren zou. Er gebeurde heel erg veel, té veel, vooral voor een begin. Maar toch liep alles zoveel beter dan ik had verwacht en was t gevoel zoveel heftiger dan ik had verwacht, dat ik steeds meer vertrouwen kreeg en heel langzaam mijn dichtgemetselde zieltje weer liet uitbreken. En juist dan.., op het moment dat je zelf geen vuiltje aan de lucht ziet is plotseling alles zo anders. Dan ineens is t helemaal niet meer rooskleurig en flikker je met een sneltreinvaart van je roze wolk af. Welkom terug in de realiteit. De enige manier waarop ik heb leren omgaan met onzekerheid is keihard zijn, mijn masker opzetten, deuren dichtgooien en heel hard wegrennen voor vooral mezelf. Dit is eigenlijk het laatste wat ik wil, ik heb alleen zoveel gevoelens tegelijk dat ik gewoon niet weet hoe ik mezelf anders moet beschermen. maar nu? Ik bungel als een cartoonfiguurtje aan een laatste strohalm en probeer mezelf wijs te maken dat ik vertrouwen moet hebben maar ondertussen weet ik niets en hoor ik niets.....

Het is niet dat ik t niet begrijp. Ik begrijp (misschien wel als geen ander) dat je dit moet doen, ik begrijp dat er niemand belangrijker is voor jezelf dan jij. Ik begrijp dat er een hoop dingen zijn waar je nog een weg in moet vinden en ik begrijp dat het nu tijd is voor tijd voor jezelf. Ik vind het heel goed van je dat je nu voor jezelf kiest en eerst alles op een rijtje wilt zetten. Ik vind het alleen moeilijk om je je te zien terugtrekken in je schulp omdat ik er zo op geen enkele manier voor je kan zijn, terwijl ik dat wel wil.

Ik wil erg mijn best doen om je die tijd en ruimte te geven want wegrennen van jou doe ik niet zomaar. Ik weet alleen nog niet zo goed hoe.......

Universal Soldier

2007-04-03T11:01:00.001+02:00

“Neuh, daar maak ik mij niet druk om. De doden vallen altijd aan de andere kant.” Zo sprak een jongen die namens ons land in het leger zit en er waarschijnlijk binnenkort op uitgestuurd wordt om den fanatieke Moslim met glimmende kogel te doorboren. Waar is die tijd toch gebleven dat je in een vriendenboekje schreef over jouw grootste wens: VREDE OP AARDE of GEEN OORLOG MEER?
Waarom snapt zo’n jongen niet dat hij mede oorzaak is van een onbedwingbare oorlog? Een oplettende lezer zal zeggen dat de jongens er zitten om vrede te stichten. Vrede stichten met een wapen in het handje, ik weet het niet, het klinkt mij een beetje raar in de oren. Alsof je brand kan blussen met een vlammenwerper.
Mijn idee is, dat wanneer “de hoge bazen” ruzie hebben, ze zelf maar zo een geweer in het handje moeten nemen. Vervolgens kan je ze naar een paintball-terreintje sturen en ga daar maar lekker vrede stichten met zijn allen. Laten wij ons er vooral niet mee bemoeien. “Een beter milieu begint bij jezelf”, zou dat ook gelden voor een beter leefmilieu? Ik denk het wel.
Maar nee, “onze jongens” kiezen voor een opleiding en voor het leren van discipline, zo vertelde deze jongen op tv gisteravond. Wat hebben zijn ouders dan al die jaren getracht te bewerkstelligen? Zijn ouders waren ook op de buis en het leken mij geen mensen die zelf geen discipline hebben, noch mensen die weigeren een opleiding voor hun zoon te bekostigen. Ik kan mij danig vergissen blijkbaar.
Beste jongen, probeer eens te kijken met verschillende brillen. Een leger is een noodzakelijk kwaad. Andere landen hebben ook een leger en zonder dit instrument is er snel geen Nederland meer. De vraag is echter, wat moet een Nederlands leger in een oorlog tegen terrorisme. Wat heeft de terrorist ons land misdaan?
Het is een verloren zaak in Irak, de geschiedenis van Indonesië en/of Vietnam herhaald zich. Wat overdag een vriendelijke boer lijkt, blijkt ’s avonds toch een wapen te hebben. Willen wij dat? Ook mijn stukje lijkt verdacht veel op een stukje uit de jaren ’70 van de vorige eeuw. Leuk hoor, maar het helpt niks. Jammer.

Hoezo decadent?

2007-04-02T20:56:00.000+02:00

Hoe vaak overkomt het je dat je vroeg in de morgen je nest uit stapt met de wetenschap dat je iets gaat doen...., je niet weet wat.... en je eindigt met de aankoop van een nieuwe auto?

Delicatessa was al een tijdje op zoek naar een nieuw droepie op wielen. Mijn lieve trouwe smartje gaf mij inmiddels steeds vaker het gevoel misschien niet zo trouw te blijven als dat hij in het verleden is geweest en dat moment wilde ik toch liever niet afwachten. Zo om me heen kijkend en na wat internetgesurf, kwamen de discussies over fatsoenlijke auto's wederom oplaaien. (Here we go again)! Nou had ik verwacht dat ik inmiddels niet meer hoef uit te leggen aan welke voorwaarden een nieuw koekblikje moet voldoen. maar jawel, dit zijn; dat ik (1) een mens met stijl ben, dus een stijlvolle auto wil! (2) Dat ik een auto wil waar ik spontaan van begin te kirren en lief tegen begin te praten, (zoek maar in het archief van deze blaatblog), (3) dat een bejaarde roestbak genaamd panda niet in mijn straatje past en dat iets dat groot, oud, log en lelijk, vast wel heel degelijk kan zijn, maar dus nog steeds groot, oud, log en lelijk blijft. Let op de voorwaarden 1 en 2!

Gelukkig was er in ieder geval één iemand die dit begreep en deze persoon in kwestie regelde dan ook als verassing een proefrit in een auto (geen koekblikje) waar in ieder geval aan voorwaarde 1 volledig werd voldaan. Tijdens de proefrit bleek toch allereerst dat Delicatessa dat schakelen toch echt is verleerd en dat ze dus niet kirrend maar vloekend tegen dat ding tekeer ging maar buiten dat..... t is wel een schatje, ze moet alleen eens wat minder afslaan!

..... uiteindelijk.... aan het eind van de middag.... na wat onderhandelingen..... was ik de nieuwe eigenaresse van een zo goed als nieuwe Citroën C1! En hij is mooi!

dus als je nou een nieuwe donkergrijze/zwarte metallic citroën c1 ziet rijden he? Hou dan maar een beetje afstand..... want dat schakelen...... daar moet ik nog een dag of wat aan wennen.

Wij zijn kwaad, wij zijn kwaad!

2007-03-27T07:34:00.000+02:00

Waarom stikt het hier in Nederland van de mensen die geld verdienen voor niks. Of erger nog, voor het weggooien van geld. Van die ”ik geef advies, maar stel geen vragen aan diegenen die er dagelijks wat mee te maken zullen krijgen. Waarom ik het niet aan die mensen heb gevraagd? Die mensen hebben VMBO-niveau, wat kunnen die er nou van weten”-types. Van die “Ja, ik heb de Betuwelijn ontwikkeld en ik ben er nog trots op ook”-mensen.
Die mensen die denken dat ze een goed mens zijn, omdat ze ieder jaar weer meedoen met de sponsorloterij of hoe heet die meuk.
Dankzij deze ruglozen, hebben wij in Nederland een klimaat gecreëerd waarbij niks ons meer kan schelen. En dat is al heel lang het geval.
Hoe kan het zijn, dat wij tegen de Spanjaard ongeveer tachtig jaar hebben gevochten. Wij waren het niet eens met tienden. Één tiende van je inkomen, dat was te hoog en dus, oprotten met die Spanjolen. En nu, kijk naar nu. Dat machtspus uit Den Haag hebben ons al heel lang geleerd dat je als beschaafde man en vrouw niet vecht. Voor wie komt dat goed uit is mijn vraag. Voor ons?
Helemaal niks voor ons, voor hen, dat wel. Kijk naar de Ieren en kijk naar onze opbouw van de werknemersbonden. Kijk naar het ontstaan ervan. Ze zijn daar zo trots op hun bonden, dat ze tot vandaag de dag er zelfs liedjes over zingen. Ik durf te wedden dat wij ons schamen voor de internationale en hem al helemaal niet meer mee willen zing. Dat was toch het liedje van onze rode rakkers. De mannen die het voor ons op zouden nemen in Den Haag en bij de werkgevers?
Ik heb steeds meer het idee, dat ook de vakbond verkeerde afspraken maakt. Het zal niet de eerste keer meer zijn, dat een bond een afspraak maakt met werkgevers en dat de werknemers het er niet mee eens zijn. Zijn het dan nog wel mensen uit het veld zoals vroeger, of is er ergens zo’n HBO-opleiding “hoe wordt ik vakbondsman” (alleen mogelijk met een links politieke voorkeur). Het zou mij ook niks meer verbazen.

De mens

2007-03-14T13:13:00.000+01:00

De mens is over het algemeen een lui wezen met hoge verwachtingen. Wanneer iets gemakkelijk kan zal een mens het zelden op een moeilijker wijze proberen. Hij/zij gaat er van uit dat alles wel gaat zoals het gaat. De mens is als, voor zover ik weet, enig levend wezen in staat zijn eigen nest te bevuilen. Ik ben in studentenhuizen geweest en ga mij dus niet vertellen dat dit niet waar is.

De mens, juist dit wezen kan na denken. Juist dit wezen heeft de mogelijkheid om te beredeneren wat hij/zij doet, gaat doen en wil doen. De mens kan doelen stellen op langer termijn en wanneer de mens echt wil, kan hij/zij er ook voor gaan.

Vreemd eigenlijk, er zijn een hoop verschillen tussen mensen. Het grootste verschil is er tussen man en vrouw. Beide sexen denken anders, leven anders en ervaren dingen anders. Vrouwen zijn gevoelsmensen, voelen veiloos (niet altijd goed) dingen aan en praten meer.

Mannen zijn meer macho, zijn binnenvetters, zullen sneller eerlijk zijn in situaties die gemakkelijk een leugentje kunnen verdragen (denk aan het antwoord op de vraag "schat, hoe vind je dit staan?") en mannen vinden zichzelf snel beter.

Je weet als mens, er komt een moment, vroeg of laat, dan wordt je verliefd. Meestal is dat op iemand van het andere geslacht. In mijn optiek (en ook ik blijf nog altijd hopen tegen beter weten in) zijn mannen en vrouwen feitelijk niet compatible. Sterker nog, ze snappen elkaar voor geen meter. En toch blijft dat verlangen een leven te delen met die ander. Hints komen niet aan, gesprekken lopen langs elkaar heen, antwoorden op vragen worden verkeerd begrepen, men voelt elkaar verkeerd aan, er mist vaak vertrouwen in elkaar en al snel zit je in een relationele dip die je bij iedereen ziet en ga je er gemakshalve maar vanuit dat het normaal is. Je stompt af, dat gaat geleidelijk. Maar, beste mensen, bent u wel gelukkig? Is het niet eens tijd de relatie eens flink op te schudden? Eens flink de bloemetje buiten te zetten met zijn tweeen? En nee, ik doel nu niet op een gezellig weekendje fietsen op de hoge veluwen met een ander gezellig stel. Is het niet eens tijd elkaar de vrijheid te gunnen een leven te leiden zoals de ander dat wil? Is het niet eens tijd de psychologische spelletjes stop te zetten en te kijken wat je de ander kan geven in plaats van wat je van de ander kan nemen?

Ik hoop het. Gelukkig ken ik ook relaties waarbij dit prima gaat, deze geven mij hoop. En ook ik, ook ik, ik ook wil zo een relatie. Laten wij allemaal zorgen voor zo een relatie en de wereld is prachtig, ik weet het zeker.

Help mij tegen de tijd dat ik een relatie heb er in ieder geval aan herinneren dat ik dit stukje schreef in gemakkelijker tijden.

The Soul of Motown

2007-03-13T08:25:00.000+01:00

The Soul of Motown is een show die ik Zondagavond heb bezocht. De kaartjes heb ik gekregen voor mijn verjaardag. Ik was amen met mijn vader en ik heb een hele leuke avond gehad. Hier mijn bevindingen:

The Soul Of Motown is 40+, heeft een buikje, kleed zich slecht en is aan het dansen te zien in het bezit van nieuwe heupen. De vrouwelijke soul of motown heeft al veel te lang niet gedanst, bezit een slecht ritmegevoel, weet al heel lang niet meer welk kleur haar ze zelf bezit en heeft het idee dat ze niet 52, maar 25 jaar oud is.
Een verschrikkelijk beeld, kan ik je melden, dat niet snel meer van je netwerk zal verdwijnen. Gelukkig ben ik in het bezit van humor en relativeringsvermogen.
Wat mij ook opviel, was dat de band en 90% van de zangers en zangeressen niet meer talent bezaten dan dat je gemiddeld ziet op een trouwerij. Eerlijk is eerlijk, er werd haast geen noot fout gespeeld, geen toon op verkeerde momenten gezongen en ook was het niet vals. Misschien daarom, dat het hem niet niet was. Het was gemaakt, ingestudeerd en alle spontaniteit was er door regisseurs, managers, danspasleraren, logopedisten en menigerlei andere Tsjakka-lullo's met harde hand uitgeslagen. De zangers hadden een stem alsof ze liever R&B (de nieuwe stijl) zongen en de vrouwen, tsja... de vrouwen, wat moet ik er van zeggen.. Mannen, drink een paar jaren Wishkey en rook er zware Shag bij, dat lijkt mij een divies.
Alleen de twee gezettere zangeressen, waaronder Justine Palmelay, hadden een redelijk vermogen de oude sterren te evenaren. Zij kregen echter de zwakke nummers waar je zelfs de 52 jaar oude vrouwen uit het publiek niet aan de praat kreeg.
Al met al heb ik mij een knoop in mijn tong gelachen om het hele spectakel.

Dames en heren van de Soul of Motown, bedankt. Heb een topavond gehad en zelfs spierpijn in de buik- en lachspieren.

TOP!

Voorstelling van een waargebeurd verhaal

2007-03-09T09:07:00.000+01:00

"Het was leuk op school vandaag mama. Ik heb leuke dingen gedaan, ik heb geknutselt en ik kan nu al heel goed rekenen."
De auto waarin zij zitten stopt voor de deur van de bakker. Oma stapt uit om brood te halen terwijl Noa en mama nog wat zitten te kleppen over school.
Terwijl dit alles gebeurd, komt een auto achter de auto van mama staan en een andere auto belemmert het wegrijden aan de voorkant. Ze zijn ingesloten. er stappen twee mannen en een vrouw uit de twee auto's en lopen richting de auto van mama. "Mevrouw wilt u open doen?" Vraagt 1 van de mannen. De moeder voelt al aan wat er staat te gebeuren en drukt snel de deuren op slot.
Te laat, de deur is al open en voor de moeder het weet, ligt ze op de straat en krijgt nog een klap als verrassing mee. De pijn van de klap voelt ze echter niet, omdat haar hart vele malen meer pijn doet op dat moment. Onder hevig protest wordt ze in een van de auto's gestopt. De deuren worden op slot gedaan.
Ondertussen ontfermt oma zich over de kleine Noa van zes jaar. Ook dit mag niet baten. Na een kleine worsteling, waarbij oma er bekaaid vanaf komt, beland ook de kleine Noa in een auto.
De moeder van Noa probeert ondertussen te achterhalen wie haar belagers zijn. "Mag ik uw legitimatie zien?" vraagt ze beleefd. "Ja, dat mag" en ze krijgt van de bestuurder een Nederlands politie legitimatiebewijs.
Daar sta je als moeder compleet machteloos tegenover. Het verhaal hierachter is complex. Zeer complex. De moeder woonde drieeneenhalf jaar geleden in Italie met een Italiaanse man. Volgens zeggen van de moeder, werd zij mishandelt door deze man en is zij gevlucht naar een "blijf-van-mijn-lijf-huis" in datzelfde land. Binnen twee dagen had de man het adres achterhaald en sta je weer net zo machteloos als de drie dagen daarvoor toen je wegvluchtte.
De Italiaanse overheid achtte echter gezond, als Noa bij de moeder opgroeide. In Italie was het niet veilig en dus vertrok mama met Noa naar Nederland. Daar komt ze per slot van rekening vandaan en daar is het veiliger.
Na veel gerechtelijk procedures in twee verschillende landen heeft het gerechtshof in Amsterdam beslist, niet accoord te gaan met de Italiaanse uitspraak om Noa over te dragen aan de vader. Toch, na drieenhalf jaar kan het gebeuren, dat Noa, naar ik begrijp uit hetverhaal de moeder, op brute wijze wordt ontvoerd door de Nederlandse overheid. Dit in tegenstelling tot de eigen uitspraken van het gerechtshof in Amsterdam. Wie heeft er geslapen, wie heeft er niet opgelet, wie maakt de moeder monddood, door niet haar verhaal te laten doen in Italie.
Wat moeten de drie agenten gedacht hebben terwijl zij hun taak uitvoerden. Ben je trots op zo een werkdag, of baal je dat je hebt moeten doen wat je gedaan hebt. Degene die besloten heeft dat deze actie plaats moest vinden, heeft hij/zij geweten dat er een uitspraak van het gerechtshof in Amsterdam was. Zoveel vragen, zo weinig antwoord. Zoals altijd, zal het grote deel een vraag blijven....

Friends will be friends… …will be friends!

2007-03-08T19:32:00.001+01:00

Ja, maar ik wil nog even… eenmaal afgerond bedacht ik dat ik ook nog wel en toen, 03.00uur pronkte op de wekkerradio toen ik het lichtje uitzette.

Piep, piep, piep… 08.00uur. Klote-wekker! Maar goed, het was voor een goed doel. Vriend G. ophalen bij zijn ouders en op naar verzamelpunt huize K&P. Met Heerschop uit de speakers van de auto zetten we koers richting de lokale super om proviand te kopen voor het aanstaande weekend, wat overigens de volgende morgen op was. Met goed gevulde auto’s zetten we koers naar Center Parcs (of all places) wat het komende weekend ons verblijf zou worden.

Vriend K. legt de vallen, vriendinnen J. en P. geven de proviand een logische plek en vriend G., I. en mijzelve bekommeren zich om al wat er verder staat te gebeuren. De feesthoeden worden uitgedeeld, de slingers worden opgehangen en het wachten is op vriend A.

Ondertussen wurmt vriend A. zich zo snel als een navelbreuk het toelaat in een veel te kleine Saxo om met vriendin I. ook koers te zetten richting Center Parcs. Uiteraard vermoed hij wel wat hem te wachten staat, maar desondanks is er twijfel.

Helaas blijken Center Parcs mannetjes minder betrouwbaar als ze doen geloven en zo zat vriend K. voor niets op het dak op de uitkijk. Vriend A. zijn vermoedens over snode plannen werden namelijk bevestigd en bang voor de boobytraps die hem te wachten stonden nam hij de tuin waar wij voorzien van feesthoedjes en toeters stonden.

Een weekend met vrienden, vrienden welke ik te weinig zie. Enerzijds omdat ze (al dan niet tijdelijk) in den vreemde vertoeven anderzijds omdat het er niet van komt. Hoe dan ook enorm leuk om met iedereen weer bij te praten.

De rest van het weekend verloopt zoals weekenden met vrienden behoren te verlopen. Er wordt veel geboomd, er wordt gelachen tot de buikpijn er op volgt. Er wordt gesproken over echte chauffeurs en hun gewoontes, het mannelijke zaad blijkt slecht van smaak, af ten toe er werd geslapen op bedden waar je als een vraagteken wakker werd*, roodkapje en Heidi bleven alleen achter, de tour-de-france wordt door tet-de-la-course persoonlijk vanaf de bank gereden, er wordt gezwommen, er wordt sportief gedaan (al was het maar omdat de afwas op het spel stond) en er wordt gedronken, veel gedronken. Kortom, we genoten van een heerlijk weekendje. Een weekend met vreemde gewoontes, een weekend met lekker eten, een weekend met beach-volleybal, een weekend waar we te ver moesten lopen omdat iemand niet op tijd had betaald, een weekend waar ik onverwacht België aandeed en een weekend wat enorm vermoeiend maar zeer de moeite waard was!

Samenvattend in enkele quotes:
“Wij zijn slecht, wij komen niet in de hemel”
“Mag ik daar even op inhaken”
“Als je moet … dan moet je”

Zoals bij den eerste houten eikel al gezegd werd in het fotoverslag… Friends will be friends… …will be friends!

*eerlijk gejat uit een telefoongesprek van vriendin P. welke zoals een echte vrouw betaamd tijdens een weekend weg meerdere mailen de telefoonprovider sponsorde om met haar moeder bij te praten. Om te voorkomen dat haar belminuten teveel opliepen moest ook de telefoon van manlief, vriend K. er aan geloven

Ik en een ochtendhumeur?

2007-03-07T09:43:00.000+01:00

's ochtends wordt ik wakkergemaakt door mijn zusje. Ik woon sinds kort weer even bij mijn ouders (daarover in een ander stuk vast meer). Ze zegt "Stef, je mag douchen".
Omdat het nog vroeg is, zeg je het niet hardop, maar ik denk gelijk, echt? mag ik douchen? Wauw, je bent echt te aardig.
Maar, ze blijkt nog niet klaar te zijn. "En" zegt ze, "ik heb een handoek voor je klaargelegd, die mag daarna in de wasmachine".
Toen ik net weer thuis kwam wonen, heb ik een keer de laatste handoek van 1 kleur (we hebben 2 kleren handoeken bij mijn ouders) gepakt en in de wasmand gedaan na gebruik. Toen ik 's avonds thuis kwam heb ik een opmerking daarover gehad in de zin van "als je de laatste pakt, dan moet die samen met de andere in de wasmachine." Okay, dat kan ik goed onthouden. Als een soort grondwetsregel staan zulke regeltjes op mijn interne harde schijf gebrand.
Toch is het zo, dat men vervolgens er rekening mee houdt, dat ik het wel weer vergeten zal. Dus leggen ze de handoek klaar (dat doet ze normaal ook niet hoor) en spreekt ze mij erop aan in de hoop, dat ik het maar niet vergeet.
De zin klinkt dus reuze sympathiek, maar heeft een serieus nare ondertoon. Bij mij staan dus alle haren recht overeind. Het is ook eigenlijk geen vraag. Je deelt iets mee en verwacht dat de ander daar aan mee werkt. Ik zal even per onderdeel van deze kleine monoloog van mijn zusje uiteen zetten wat ik denk met mijn ochtendhumeur.
1. Zij zei: "ik heb een handoek voor je klaar gelegd".
Ik dacht: "Ohh, echt waar. Dank je. Ik vind die dingen al zo zwaar. Dus dit scheel echt een enorme rugpijn vanmiddag.
2. Zij zei: "die kan daarna in de droger".
Ik dacht: "Ik hoor jou en mijn ma regelmatig zeggen "ZIE DINGEN TOCH EENS EEN KEER". Hou dan toch eens op met voor mij te denken en laat het mij dan ook zelf doen. Ik heb op mijzelf gewoond en dat is niet fout gegaan doordat ik dingen niet deed of verkeerd deed. Niet op dit gebied althans.

kortom, dit is weer zo een typisch geval van een verschil tussen de sexen. Iedere man die met een vrouw in huis woont, herkent dit wel in meer of mindere mate. Iedere man krijgt vast wel eens te horen dat hij dingen moet zien, waar hij al tien keer overheen heeft gelopen en gekeken. dat gaat niet expres, dat gaat per ongeluk.

Heeft iemand van jullie nog een op of aanmerking hierop, laat het weten. Ben benieuwd of ik een andere manier van benaderen kan creeeren door dingen anders aan te pakken. Jullie hulp wil ik daarbij gebruiken.

Slinky komt hier tegen beter weten in...

2007-03-06T23:52:00.000+01:00

Met tegenzin bedacht ik teksten voor op dit blog. En telkens was het resultaat niet postingwaardig. Niet dat ik zulke hoogstaande stukken plaatste, maar ik was het niet eens met mijzelf. En dat was altijd het enige argument om iets wel of niet te plaatsen.

Delicatessa is hier tegen-beter-weten-in aan begonnen en laat zo nu en dan wel iets van zich horen, maar dat is zeer regelmatig onregelmatig. Ook gastblogger Baardt heeft al tijden geen gal gespuwd waar ik hier iets mee kan. Kortom, jullie onze trouwe lezers werden keer op keer teleurgesteld.
Daar is vandaag verandering in gekomen. Tegen-beter-weten-in heeft Slinky een account gekregen en heeft hij ook de mogelijkheid zijn gedachtespinsels hier neer te zetten (zie onder). En heus, ook ik kom hier wel weer terug, sterker nog… binnenkort verlangen jullie weer naar de tijd dat ik hier niet kwam ;-)

Slinky, namens DelicaTessa en mijzelve… Wees welkom!

Even bomen

2007-03-06T13:22:00.000+01:00

Even Bomen

Ik was met “de Beuk” een avondje stappen. Niet zijn echte naam natuurlijk, maar zo een eikel die je vriend noemt en waar je regelmatig een boompje mee op gaat zetten in de plaatselijke etablissementen. De Beuk en ik waren in de Kerseboom aan de Lindelaan een praatje aan het maken. Ondanks, dat de Beuk een oogappeltje is van mij, wordt het regelmatig een stevige discussie over van alles en nog wat. Hij ontvlamt dan opeens in blinde woede. Zijn adamsappel schiet dan op en neer en je krijgt het idee, dat hij je aan de hoogste boom wil ophangen. Ik begin hem dan altijd te knijpen, want voor je het weet heb je in de kerseboom een kleerkast an je broek hangen. Je weet wel, zo een hoge boom die met veel wind probeert jou de tent uit te blazen.
Om dit alles te voorkomen, zei ik; “kom, we peren hem”
“Bon”, zij de Beuk en we kozen appels voor ons geld.
Eenmaal buiten liepen wij met zijn tweeën door het park naar een ander café. Onderweg liep er een meisje voorbij die leek op een doornroosje, maar wees eerlijk, zo een meisje met een knot wil geen man hebben.
De telefoon ging over. Het was mijn zusje Bo. Na een veel te lang verhaal in mijn rechter oor getetterd te hebben had ik maar een ding gehoord wat relevant was. Mijn mam moet bo om 17:00 uur ophalen en heeft de auto dus nodig. Of ik die even thuis af wilde geven.

Ach wees eerlijk, voor een hersenspinsel niet onaardig ;)

Stef

Dag lieve Nico

2007-02-22T16:38:00.000+01:00

In principe probeer ik mezelf elke morgen koppensnellend op de hoogte te brengen van het laatste nieuws. Zo glipte ik afgelopen maandag ook in volle vaart over een artikel heen waarin vermeld stond dat een 45 jarige Lelystedeling na een ongeval op de A6 richting Lelystad is overleden. De twee kinderen die ook in de auto zaten bleken ongedeerd. Je denkt ach gut.... en je gaat verder met wat de dag je te brengen heeft.

Totdat diezelfde avond de telefoon gaat, of ik al gehoord heb.... Dan pas staat je hart even stil.... Dan pas is het slikken... dan pas hoor je dat die 45 jarige man een lieve goede vriend en tevens oud collega van je is. Dan pas realiseer je je dat die twee kinderen, twee hele lieve kindjes zijn die je al jaren kent en dat er buiten die twee, nog drie andere kinderen achterblijven zonder vader. Plotseling is daar de keiharde en oneerlijke realiteit die je tot op het bot toe raakt.

Lieve lieve Nico,
Had ik maar..... had ik maar vaker gebeld, had ik je maar vaker opgezocht. Ik weet het, had ik maars zijn zo zinloos, maar... had ik maar!

Het nieuws dat je er niet meer bent slaat een gat in mijn hart. Ik heb van je mogen genieten en van jou heb ik geleerd om altijd te blijven lachen en lief te blijven hebben, no matter what! Lieve Nico, rust zacht! Mijn hart gaat uit naar je kids...... Ik zal je nooit vergeten!

Tegen beter weten in (?)

2007-02-08T17:39:00.000+01:00

Hoe vaak doen we dingen tegen-beter-weten-in? Ik bedoel, een blogspot beginnen terwijl je weinig tijd hebt is één ding, daar kan ik onze blogspot-titel nog als excuus tegen aan gooien. Maar je hebt ook van die acties die gelijk staan aan een onbewuste vorm van zelfkastijding, het kan bijna niet goed gaan en toch he!!!!!

Toch als "gaatjes-prikken-en-vijf-min-in-de-magnetron-kok" een ultra kersdiner voor twaalf personen proberen te bereiden en uiteraard... compleet falen. Als anti-talent, klinkend als een platgereden kanarie mét keelkanker, meedoen aan de voorrondes van idols........ het kan toch niet.... ....en het tóch proberen!!!!! Natuurlijk zegt onafhankelijk adviesorgaan genaamd Delica-Tessa dan heel wijs tegen telleurgestelde platgetrapte zieltjes; "dat had je toch kunnen weten" en "gebruik toch je verstand!!!!!" Jah, want Delica-Tessa kan héél goed advies geven.

Gelukkig, kan ik, om mijn voorbeelden tegen te spreken, óók met kerst een magnetronmaaltijd opwarmen en klink ik in elk geval als een kanarie zonder keelkanker (over dat platgereden doe ik maar geen uitspraken). Maar nu heb ik wél mijn eigen advies in de wind geslagen en nu zit ik wél in een situatie waarbij ik er heel bewust voor heb gekozen om dus NIET na te denken. Mijn verstand staat niet op nul maar op z'n minst op -40. Hersenspinsels negeer ik gewoon volledig en ik wil al helemaal niet nadenken over alle mogelijke gevolgen. Dit zorgt er trouwens wél voor dat je een hele pure vorm van het volgen van je hart bereikt, waardoor ik op ultieme wijze van hele waardevolle momenten geniet. En daarbij voelt het zo goed dat ik het toch niet kan laten, keer op keer weer (uhuh). En dit allemaal terwijl mijn kleine zieltje steeds meer gevaar loopt om gekwetst te worden.

Ik vraag me af..... Is het nou een bepaalde vorm van hoop die ertoe leidt dat je je laat meeslepen en je je gevoel laat volgen? Heb ik na alles wat er gebeurd is nog altijd het geluk om zo naief te kunnen zijn? Ben ik tegenwoordig echt een anders mens en durf ik écht te genieten van het leven? Heb ik geleerd om te zien wat waardevolle momenten zijn en durf ik ze met beide handen aan te grijpen of ben ik stiekem gewoon een kleine zelf-sadist?

Het antwoord laat op zich wachten. Ondertussen doe ik net of ik gek ben en geniet ik lekker verder....... ;-p

Cola wattuh

2007-02-05T19:37:00.000+01:00

“Wil je wat drinken?”
“Ja doe mij maar een Cola Light”
“Je bedoelt een Cola Zero?”
“Nee, ik bedoel Cola Light, ik drink altijd Cola Light, of bier, of wijn, of zo nu en dan koffie, maar ik wil dus Cola Light, bij voorkeur Coca Cola, maar andere is ook goed als je die hebt”
“Ja, ik heb wel Cola Light, maar ik heb ook Cola Zero”
“Damn, wat ben jij eigenwijs, ik zei toch dat ik Cola Light wilde”
“Ja maar, Cola Light is voor vrouwen, stoere mannen drinken Cola Zero”
“Maar ik drink al jaren Cola Light, wat dronken stoere mannen vroeger dan?”
“…. Euhm, dat zou ik ook niet weten”
“Nou ik wel, ik kan me nog een reclame campagne herinneren. Hier dronk een stoere bouwvakker Cola Light waarbij een kantoor vol glibberende gleuven ging kijken hoe deze stoere bouwvakker Cola Light dronk”
“Die zal nu ook wel Cola Zero drinken denk ik”
“Waarom drinkt die dan nu ook Cola Zero dan?”
“Omdat Cola Light voor vrouwen is”
“Sinds wanneer is Cola Light voor vrouwen vraag ik je!”
“Sinds er Cola Zero is! Zo moeilijk is het toch niet? Eerst was er geen keuze en mocht je dus Cola Light drinken. Nu kan je kiezen en kiezen stoere mannen Cola Zero. Waarom doe jij toch altijd zo moeilijk?”
“Owww, nu doe ik ineens moeilijk? Ik kan me nog goed herinneren dat de Cola Light van smaak veranderde! Ik ben nu eindelijk aan de nieuwe smaak gewend en nu zal ik ineens Cola Zero moeten gaan drinken omdat Cola Light voor vrouwen is?”
“Zie je wel… zo moeilijk is het niet!”
“Weet je wat: Doe mij maar een biertje!”
“Nu weer een biertje? Ik dacht dat je Cola Light wilde, jij weet ook niet wat je wilt”

Uit de oude doos II: Onvoorwaardelijk

2007-02-04T17:30:00.000+01:00

Onvoorwaardelijk

Zou een onvoorwaardelijke vriendschap niet enorm mooi zijn? Zou het niet mooi zijn om onvoorwaardelijk lief te hebben. Wellicht nog mooier om onvoorwaardelijk liefde te mogen ontvangen.

Hoe vaak horen we niet dat er mensen zijn die onvoorwaardelijk van elkaar houden. Nog veel vaker worden hier voorwaarden aan verbonden. Ooit met een goede (on)voorwaardelijke vriendin een goed gesprek hier over gehad. De simplistische conclusie was dat onze vriendschappen voort kwamen uit egoïsme. De vriendschap werd gegeven om er zelf beter van te worden, om een gevoel van eigenwaarde op te vijzelen.

Hoe onvoorwaardelijk kan liefde worden? Iedereen heeft grenzen. Veel van mijn ‘liefde’ voor anderen balanceert op deze grens. Als ik niet om deze mensen zou geven zou ik ze willen mijden. Ik erger me aan hen. Maar tegelijk motiveren ze me. De ene keer omdat ik voor mijn gevoel een historische schuld heb openstaan, de andere keer omdat ik hoop dat de vriendschap ooit gewaardeerd zal worden. Maar telkens hopend op vervulling van een voorwaarde. Maakt deze hoop de onvoorwaardelijke vriendschap niet voorwaardelijk? Of is het onvoorwaardelijk omdat ik ook bij het uitblijven van vervulling van deze hoop mijn vriendschap blijf bieden?

Natuurlijk hebben we ook nog de onvoorwaardelijke liefde van God. Want, God houdt onvoorwaardelijk van ons allemaal. Maar waarom stellen de verschillende kerken dan zoveel voorwaarden? En als God van ons allemaal houdt, waarom is er dan een hemel en een hel?

Hoop dat ik onvoorwaardelijk lief mag hebben, maar ik stel hier één voorwaarde aan: Heb mij onvoorwaardelijk lief!

Over storm en stranden

2007-01-18T22:17:00.000+01:00

Ik blijf mij verbazen. Verbazen over hoe het dit land keer op keer lukt om het hele maatschappelijke leven in de war te laten lopen zodra er maar iets anders loopt dan anders. Natuurlijk waaide het vandaag hard. Inherent aan de harde wind zijn de ongelukken, helaas soms met tragische afloop.

Ik verbaas mij er echter over dat het openbaar vervoer (waar ik toch al geen hoge pet van op had, ik verdenk hier het woord ‘openbaar’, want ook ‘openbaar’ toilet heeft niet mijn voorkeur, maar dit geheel terzijde) in staat is om volledig plat te liggen.

Nu heb ik zelf (tot mijn grote opluchting) al jaren geen trein meer van binnen gezien. Maar ik denk dat treinvolk en ik ook totaal niet compatible zijn! Ik verbaas mij namelijk bij elke maatschappelijke verstoring weer over de hoeveelheid gestrande reizigers. Niet zozeer van het aantal mensen wat gebruik maakt van het openbaar vervoer maar wel van het aantal mensen wat zich bij hun lot neer lijkt te leggen en zich op laat vangen door het rode kruis!

Waarom zou je met thermoskannenkoffie en opwarmsoep in een overvolle jaarbeurs gaan zitten en je op laten naaien over het vreselijke lot wat je is aangedaan? Dit is op zichzelf al niet vrolijkmakend. Dan zijn er nog de mensen die zich zo erg in hun lot aangedaan voelen dat ze er zelfs blijven overnachten! Keer op keer en ‘ramp’ op ‘ramp’ vraag ik mij af hoe dit mogelijk is? Ik denk dat dit dezelfde mensen zijn welke uitstappen als de brug open is ;-)

Ben ik nu gezegend met zo’n bijzonder sociaal netwerk dat ik als enige het geluk heb dat als ik al zou stranden met het openbaar vervoer ik er gevoeglijk van uit kan gaan dat ik wel opgehaald wordt?

En ik ben het helemaal eens met hen die aanvoeren dat het op de wegen met de auto ook geen pretje was vandaag. En ik ben het ook met hen eens welke zeggen dat het beter wachten is in een jaarbeurs als in een tochtig station. Maar beste mensen, is dat niet één van de vele goede redenen dat er kroegen bestaan?

Proost! Op beter weer….

Op de valreep...

2007-01-11T23:54:00.000+01:00

… van donderdag 11 januari wil ik hier mededelen dat dit niet zomaar een donderdag was. Het was vandaag de verjaardag van een zeer bijzonder, lief, mooi en prettig meisje. Het was de verjaardag van mijn (blog)vriendinnetje Delicatessa.

Lieve Tessa, in jou nieuwe levensjaar wil ik jou wensen dat je in goede gezondheid van veel mensen mag houden. Ik wil jou wensen dat je kunt genieten, genieten van vriendschap, genieten van liefde, genieten van jezelf bovenal!

Na jaren van strijdt, is het geen tijd om op te geven, maar wel tijd om te genieten. Te genieten van wie je bent. Te genieten van waar je staat, te genieten van de mensen die om je geven en van de mensen die van je houden, bovenal te genieten van jezelf!

Lieve Tess, be yourself and be damn proud of it!

nieuwjaarsmoe... kan dat?

2007-01-05T18:50:00.000+01:00

Hoe kan het dat ik elk jaar dezelfde fout bega? Elk jaar ga ik er stiekem vanuit dat met het nieuwe jaar alles veranderd, en nu na een korte evaluatie na een week, realiseer ik me weer hetzelfde als alle voorgaande jaren.. WAT EEN BULLSHIT!!!! Het regent ook in 2007 en de rijen bij de supermarkt zijn niet ingekort, ik word nog steeds gebeld op de meest slechte momenten en ik verbrand ook nog steeds onder de zonnebank. Ook banden gaan lek, in de regen en waterproof mascara loopt ook nog steeds uit! De meeste mensen rijden nog steeds als een platgetrapte drol en als ze dat niet doen dan kleven ze irritant aan mijn bumper. (Is het ooit goed)?

Ondertussen ploeter ik als een malle om ook mijn tweede en derde tentamen positief af te ronden terwijl ik na een week of wat blokken voor tentamen twee nog steeds het licht niet heb gezien. God mag weten of daar voor maandagochtend nog verandering in gaat komen maar ik zie het zelf niet gebeuren.

Nee, ook in 2007 gaan geen wonderen gebeuren en de wereld gaat er niet ineens uitzien als een paradijs... Het enige dat mij rest is er gewoon weer mee om te gaan.... Zucht.... kom maar op nieuw jaar... Breng maar wat je te brengen hebt!

Bub-ah is jarig!!!!!

2007-01-05T18:47:00.000+01:00

Lieve Joene,

Ik ben je verjaardag voor de verandering niet vergeten dus dat moet ik even vastleggen op onze blog! Nog vele gezonde en gelukkige jaren vol vriendschap en liefde gewenst!

Dikke kus

happy new year terror

2007-01-02T22:46:00.000+01:00

Jaja 2007 is aangebroken en aangezien ik het aanbreken van o.a. mijn drankvoorraad ook niet heb laten zitten zit ik al een paar dagen brak met een gebroken hoofd. Hoewel iedereen om me heen door een griepvirus besmet beweert te zijn (jaja vast) zit ik tot nu toe alleen nog maar met wat kapotte hersencellen. Dit wat kun je volgens mij beter vergelijken met een kapotte hersenstam en ondanks dat heb ik dit jaar al heel wat goeie daden verricht. Nog geen twee uur na het begin van 2007 wist ik met biermaatje Q., een andere heldendame en jaja de dierenambulance een mensenleven terug te reanimeren terwijl zo'n 50 omstanders lullig met hun handen stonden te wapperen of hun sierpotjes net iets interessanter leken te vinden. Ook heb ik mijn eerste tentamen weten te halen. Dit kan ofwel iets zeggen over mijn functioneren ondanks een afgestorven hersenstam of iets over het niveau van mijn studie maar daar ga ik op dit moment maar niet verder op in. hehe Té moeilijk!

Hoe dan ook lieve mensen allemaal de beste wensen!

Ik ga me grot in, heb slaap nodig!

HAPPY NEW YEAR!!!!

2007-01-01T03:00:00.000+01:00

Goede voornemens, een ervan is het frequenter bijhouden van ons blog. Althans, dat is wel wat Tessa en ik elkaar hebben toegezegd tijdens ons nachtelijk ‘jij-ook-een-enorm-gaaf-nieuwjaar-praatje’. Laat ik mijzelve daar nu maar meteen aan houden.

Oudejaarsavond vierde wij dit jaar bij vriend A. Ik was zelf erg content dat ik deze avond mijn vriendje O. zag welke in het Engelse land verblijft. Ook was ik erg content dat ik vriendin J. sprak welke haar dagen slijt in het veels-te-warme spaansche land. Ook was ik blij dat ik de rest van mijn vrienden om mij heen had. Mensen om wie ik veel geef. Iets wat ik misschien niet altijd even subtiel uit, maar dat is wel aardig standaard binnen deze vriendengroep. Toch jongens en meisjes… ik geef veel om jullie!

Een nieuw jaar, wellicht een mooi moment om terug te kijken. Wellicht een nog beter moment om vooruit te kijken. Maar voorlopig hou ik deze vooruit- en terugblikken even voor mijzelve. Voorlopig ga ik even genieten van een welverdiende nachtrust. Daarna gaan we een ‘de-beste-wensen-tour’ doen waarna we ons gaan richten op een nieuw jaar, een jaar met nieuwe uitdagingen, een jaar met nieuwe hoogtepunten.

Een jaar welke ik heb begonnen met enkele telefonische beloften over te maken afspraken in het nieuwe jaar waaraan ik uiteraard gehoor ga geven. En uiteraard even het oudejaarslot checken…. Wellicht vertrekken we miljoenen rijker naar een warm land…. ;-)

Voor allemaal de beste wensen! Maak er een topjaar van!

En weer een jaar voorbij...

2006-12-30T18:11:00.000+01:00

In mijn reactie op de blog van (blog)vriendinnetje Tessa hadden jullie al kunnen lezen dat ik dit jaar weggevlucht was. Hoewel ik begin dit jaar nog dacht eens een jaar niet aan de cote-te-duur te vertoeven kwam ik er deze kerst voor de vierde maal.

Er waren slechts een paar dingen die mij tegen stonden aan een ‘ik-ben-weg-met-kerst’. Ten eerste dat mijn jaarlijkse kerstshopdate met DelicaTessa geen doorgang kon vinden. Niet dat ik het shoppen miste, maar ik miste wel ons jaarlijkse zwartkijk jaarevaluatie moment onder het genot van een kop cappuccino.

Ten tweede miste ik toch – en dat had ik niet verwacht – een stukje van de huiselijke burgerlijkheid rond de kerst. Niet de kerststress, niet de jaarlijkse wanneer past wie waar wel en niet bij discussie, maar wel enkele mensen met wie ik de kerst door had willen brengen.

Tot slot miste ik vriend G. Aangezien vriend G. voor een weekje in Nederland is wordt een weekje erg kort wanneer je een groot deel van die tijd weg bent. Gelukkig zagen wij elkaar kort voor mijn vertrek en heb ik vanavond en morgen een hoop tijd voor hem.

Tot slot kan ik iedereen aanraden om volgend jaar ook een hut op de hei of waar dan ook te huren met de kerstdagen. Het is een genot om kerst in de zon door te brengen. Het is een genot om met kerst de wereld onder water te bekijken en het is een genot om je in een fransche buurtsuper tegoed te doen aan allerlei lekkere hapjes en drankjes! Ik moet bekennen dat 007, alias Bond, James Bond er een goede wijnsmaak op na houdt ;-)

Een hoop vrienden zie ik met de jaarwisseling. Hen die ik niet zie wil ik een onwijs gave avond toewensen en voor iedereen een enorm gaaf, gelukkig, gezond 2007!!!

Om met Tessa haar wijze woorden af te sluiten: weet wie je bent, weet wat je wilt, weet waarvoor je staat en zet jezelf op de eerste plaats… En mocht ik onverhoopt de oudejaarsloterij winnen… See you in France!

een serieuze poging tot bloggen

2006-12-20T23:37:00.000+01:00

Ik kan niet anders zeggen dan dat mijn medeblogpartner deze blog nog aardig in leven heeft weten te houden! Dit in tegenstelling tot mezelf, die wederom in geen maanden het toetsenbord heeft aangeraakt met het doel een post te creëren. Dus bub, bij deze doet ook Delicatessa een reanimatiepoging. Dames en heren, pak je tissuebox want here we go!

Dé decembermaand is de maand bij uitstek om weer een terug te kijken naar alweer een jaar dat voorbijgevlogen is. Natuurlijk draagt guur en regenachtig donker weer bij aan een stemming die ik deze keer maar niet chemisch ga bestrijden. Mensen die mij kennen weten dat ik op een of andere manier altijd wel in vreemde situaties weet te belanden en dit hele jaar was daarvan toch echt het bewijs. Aan een paar mooie dingen kwam dit jaar een eind, mede en vooral veroorzaakt door mezelf, I know... Belangrijke knopen zijn doorgehakt en vele keuzes zijn gemaakt. Daarnaast waren er een aantal zeer vervelende gebeurtenissen waarvan ik niet wist hoe en wanneer ik ooit uit die stront zou komen maar het is elke keer toch weer gelukt. En eerlijk is eerlijk, dat had ik alleen nooit gered. So mom, dad & C, bro, siss, jurgen, girlfriend R, bub, E, Renu, yki-Doll en biermaatje q, thanks for being there!

Ondanks een heleboel shit en veel veranderingen,waardoor ik mijn evenwicht een tijdje nogal kwijt was, denk ik dat ik inmiddels een belangrijk doel heb bereikt, ik weet wie ik ben, wat ik wil, waar ik voor sta en ik heb mezelf op de eerste plaats gezet. So fucking What! I'm a survivor, I survived and I will survive. I'm damn proud of it!

Zo en nu ga ik me even druk maken over de kerstdagen, heerlijk! want wat eten we, en wie is we? waar en bij wie en waarom wel bij die en niet bij de ander wiens uitnodiging net te laat kwam? Nog altijd verval ik met zware tegenzin toch altijd terug in dezelfde discussie en elk jaar neem ik me voor er niet meer aan mee te doen. Bij deze... volgend jaar huur ik een hut... ergens ver weg met sneeuw en een openhaard... wie gaat er mee? Dan kunnen we op de nieuwjaarsborrel alvast aan de hoe, wie en wat discussie beginnen en dan kunnen we tegen de tijd dat kerst 2007 in aantocht is vast wel weer door één deur met zijn allen.

Intocht

2006-11-26T00:18:00.000+01:00

Al sinds ik hem ken heeft vriend S. een bepaalde trots jegens de stad (jawel, zij hebben stadsrechten!) Naarden. En al sinds vriend N. en nichtje L. de leeftijd hebben dat zij klaasmans meer dan interessant vinden draagt vriend S. mij op naar Naarden te komen.

Vanavond was het zover. Bij de grootouders van vriend S. verzamelde wij om zodoende op de achtergelegen gracht de Sint en zijn pietermannen langs te zien komen. Mijn nichtje en mijn vriendje N. genoten met volle teugen van het schouwspel wat zich aandiende.

Eenmaal aangekomen in de vesting bleek deze prachtig verlicht met allerlei vuurbakens en werd de stad opgeleukt met allerlei praalwagens van lokale basisscholen en andere lokale belanghebbende.

Nichtje L. had een prachtige dag en ruste moe maar zeker voldaan op mijn schouders tijdens de 3 kilometer durende terugreis. Ik snap nu in hoeverre de soldaten tijdens de vierdaagse moeten afzien met hun volle bepakking. Maar, het was het meer dan waard. Ik moet dan ook langs deze weg vriend S. en zijn familie enorm bedanken voor een geweldige namiddag!

Verjaard

2006-11-23T21:26:00.000+01:00

Zo nu en dan proberen ze het weer. Vrienden die gewapend met koek en zopie, of beter bier en chips, voor mijn deur staan om tegen beter weten in mijn verjaardag te komen vieren. Zo ook afgelopen jaar. En neej, dat vind ik niet leuk!

Maar nog minder leuk is om te ontdekken dat DelicaTessa en ik het al meer dan een jaar samen doen zonder dat dit uitbundig is gevierd of hier überhaupt maar aangedacht is. Toegegeven, zeker de laatste tijd doe ik het wat vaker als Lica en zo nu en dan komt vriend Baardt ook even om de hoek kijken, maar het is wel onze gezamenlijke verjaardag geweest.

17 oktober 2006 bestond Tegen Beter Weten In 1 jaar…. Felicitaties zijn alsnog welkom ;-)

Zinloos

2006-11-23T21:15:00.000+01:00

Ik zou op deze plek wat leuke anekdotes uit mijn leven van de laatste tijd kunnen zetten. Ik zou hier kunnen schrijven waar ik mijzelve de laatste tijd druk over heb gemaakt. Ik zou hier tenenkrommende stukjes kunnen schrijven. Ik zou hier stukjes kunnen schrijven waardoor deze of gene zich aangesproken zou kunnen voelen.

Ook zou ik van deze plek een analyse op de verkiezingen van gisteren kunnen geven. Of je kunnen vertellen waar ik mijzelve op dit moment aan verheug. Ik zou hier een prognose kunnen geven over de terugkeer van Delicatessa en ik zou hier vooruit kunnen blikken naar de feestdagen.

Maar, ik heb even helemaal geen zin om te bloggen en wens je dus gewoon een topdag!

Gedachtelezen?

2006-11-12T15:59:00.000+01:00

Een poos geleden schreef ik over de klantvriendelijkheid van mijn lokale buurtsuper welke onderdeel is van de Zaanse Grutter. Ik had me hier bij neergelegd maar gaf aan graag wat over te hebben voor wat klantgerichtheid.

Afgelopen woensdag had ik een begrafenis. In alle haast kreeg ik met al mijn subtiliteit het natuurlijk voor elkaar om mijn veter kapot te trekken. Geen man overboord, ergens in mijn vier-onder-een-kap hut moesten ergens veters liggen. Maar zoals zovaak gaan haast en ochtend bij mij niet goed samen. Op naar de lokale buurtsuper…

Aangekomen in de lokale buurtsuper bleek de openingstijd van 0800uur een ruim begrip, maar om 0815uur was ik eindelijk binnen. Helaas bleken ze bij de lokale grutter geen veters meer te verkopen. Nee, we zullen eens klantgericht zijn… Het voordeel van een supermarkt vind ik dat deze open zijn als de lokale middenstand zich nog bezighoudt met cruciale zaken als voorraadbeheer of administratie!

Ik was al bijna zover om de zaanse gigant aan mijn boycotlijstje toe te voegen. Ik kan mijn wekelijkse boodschappen prima halen bij een andere super (waar ze overigens wel veters hadden en ik nog bij mocht pinnen ook!) en omrijden, sjah… direct uit het werk daarlangs is nauwelijks om.

Maar nu… hoogstwaarschijnlijk leest een of andere marketinggoeroe mijn gedachten. Want uitgerekend nu doet de grote broer van mijn buurtsuper in het geweldige centrum van Lelystad t/m 31 december elke zondag zijn deuren open. En als ik ergens een fan van ben is het van supermarktopeningen op zondag. Dat is altijd de dag dat ik mij bedenk wat ik de hele week vergeten ben te halen…

Bub-Ah gaat chatten

2006-10-28T22:18:00.000+02:00

Omdat de klok een uur werd verzet had ik zomaar een uurtje over. In overleg met vriendin M. besloot ik maar eens te gaan chatten bij Lycos. Chatten, dat had ik sinds een jaar of 10 geleden al niet meer gedaan. Maar modern als ik was ging ik mee en melde ik mijzelve onder mijn vaste nickname ‘Bub-Ah’ aan bij Lycos.

Eenmaal aangemeld bij Lycos bleek dat ik passagier 1 geworden was. Lycos werkt namelijk met scheepsrangen en van groentje kan je jezelf opwerken tot kapitein. Een of ander omhoog gevallen kapiteintje onder de naam ‘the beauty’ (hoezo arrogant?) vroeg mij waar de –Ah op sloeg in mijn nickname. Ik dacht dat er sprake was van een chat interesse en legde uit dat ik de nicknaam Bub-Ah reeds jaren geleden van vriend W. cadeau had gekregen.

Hierna vertrok ik uit deze underground van het schip richting de room met de naam ‘Discotheek’. Hier scheen vriendin M. namelijk ook rond te hangen. Eenmaal aangekomen in de discotheek werd ik na 2 woorden terug gehaald naar een of andere scheepskelder. Hier wist het omhoog gevallen arrogante kapiteintje mij te vertellen dat mijn Nickname en met name de –Ah reclame kon zijn voor een Zaanse grutter. En dat ik mijzelve even af moest melden en opnieuw aan moest melden onder een andere naam.

Meelevend als het Lycos kapiteintje was kon ik mijzelve wel aanmelden zonder het ‘-‘. Dit werd dan getolereerd. Beste Lycos mensen… Ten eerste vond ik de Titanic al een klote film (althans, ik weiger deze nog altijd te kijken), ten tweede heb ik niets met jullie scheepsrangen en tot slot heb ik mijn nickname Bub-Ah van vriend W. gekregen en draag ik deze met trots. Hij staat zelfs op mijn voordeur!

Dus beste Lycosmensen… helaas kom ik niet bij jullie chatten!

Bye bye!

Duikjes

2006-10-15T20:28:00.000+02:00

Vrijdagmiddag rond een uur of 5 vertrokken we richting Den Haag om grootmoeders bij een vriendin te brengen. Na door een opengebroken Den Haag gereden te hebben stuurde ik de A13 op. Vriend Baardt (je kent hem wel van zijn gastbijdragen hier) sms’te dat hij bij hectometerpaal zoveel in de file stond. Een blik in de berm leerde broerlief en mijzelve dat we ons op slechts 1500 meter afstand van hem bevonden. Dit hadden we zo niet kunnen plannen!

Na een telefoontje haakte ik aan op de achterbumper van Baardt en zette wij koers richting Oostvoorne. Gelukkig voor ons bleek men hier rond half 8 ’s avonds, ondanks het feit dat ze een feest hadden, nog bereid wat broodjes kroket te bereiden. Na de innerlijke mens verzorgd te hebben zette wij koers richting onze blokhut. Een veredeld tuinhuis met 2 Ikea stapelbedden!

Vrijdagavond maakte wij een nachtduik, zaterdagmorgen een diepduik (26 meter!) en zaterdagmiddag deden wij een navigatie en opsporings- en bergingsduik. Na deze duiken begon de stikstof zijn werk te doen en waren we aardig moe. Natuurlijk moest er wel gebbq’t worden en hierna besloten wij ons hoofd te rusten te leggen.

Vanmorgen in alle vroegte een wrakduik gemaakt. Helaas ging de duik niet geheel zoals gepland. Ik kreeg het voor elkaar mijzelf in het touw van mijn reel te wikkelen. Gelukkig was mijn buddy relaxt genoeg om mij te ontknopen en konden wij onze duik vervolgen. Eenmaal terug aan land werden wij door vriend (en dit weekend Instructeur) Baardt gefeliciteerd met het behalen van ons Advanced Open Water brevet!!!!

Hierna de koers richting huis gezet om alle bende te spoelen… Vriend Baardt bedankt voor je geduld, broerlief bedankt voor een top weekend en Fabian en Stephan enorm bedankt voor het beschikbaar stellen van jullie duiklampen… Ik had een TOP-weekend!

De lotto winnen en een optrekje aan de cote-te-duur verzorgen

2006-10-11T19:26:00.000+02:00

Eenmaal aangekomen aan de cote te duur werden we door menigeen bergroet. Dat de eigenaar van de camping je begroet is niet vreemd als je daar sinds je 1e levensjaar rondstapt. Dat de eigenaar van de lokale campingwinkel je begroet is ook niet vreemd, maar wanneer zelfs de lokale zwerver zijn fles wijn neer zet om jou te groeten, dan kan je spreken van inburgering, dunkt me!

En zo kwam ik dus weer een weekend ‘thuis’. Een weekend waarin ik mooie duiken maakte, een weekend waarin ik genoot van de lokale gastronomie maar bovenal een weekend waarin ik de lotto won!

Al sinds jaar en dag koop ik bij de lokale franse bar-tabac een tac-o-tac om zodoende een kans te maken mijn aanwezigheid op de door mij zo geliefde stek te vergroten. Dit jaar dacht ik een klein prijsje gewonnen te hebben, maar eenmaal aangekomen om mijn prijs te verzilveren bleek deze prijs een stukje groter.

Zo geschiede dat ik mijn eigen optrekje verzorgde aan de cote-te-duur. Vanaf nu kan ik dus zeggen dat ik onderdak heb wanneer ik afreis.

Helaas bleek de prijs niet voldoende om de kosten van het weekend te dekken en bestaat het onderdak uit niets meer dan mijn in de sleurhut van broerlief opgeslagen tent, maar we dromen verder…

Uit de oude doos: Monoloog

2006-10-11T19:21:00.000+02:00

Ik val maar meteen met de deur in huis, wordt je hier nu echt gelukkig van?

Waarom eigenlijk?

Ik kan me nog goed herinneren dat je me ooit vertelde dat ‘’als je hem niet had ontmoet…’’.

Weet je, ik denk dat ik blij ben dat je hem toen ontmoete.

Op dat moment kon ik hem wel vervloeken, maar nu… Als ik naar je kijk, ik vind je nog steeds een mooie meid hoor. En ergens diep van binnen zal nog best het meisje zitten wat ik leuk vind. Maar waarom komt het er zo verdomd lastig uit?

Misschien moeten we maar afscheid nemen, misschien zijn we te ver uit elkaar gegroeid. Ik heb altijd moeite met afscheid nemen, dat heb je eerder gemerkt.

Maar nu… Ik doe heel veel leuke dingen en jij?

Je huisje, je studie en verder is er toch nooit tijd. Ooit was je een meisje met idealen. Niet om hem af te zeiken, maar wat heeft die loser je nu te bieden? Ik hoop voor je dat de seks goed is, want veel meer… Veel meer valt er niet te halen voor je!

Natuurlijk weet ik dat ik niet perfect ben. Maar die klootzak op het witte paard komt alleen in sprookjes langs. En wees nu eens één keertje eerlijk tegen jezelf. Wat heeft hij je te beiden wat ik je niet had kunnen geven? Jammer dat je je dromen hebt weggegooid, misschien vertel ik je ooit nog wat je hebt gemist.

Het gaat je goed lieverd!

Supermarktoorlog

2006-10-01T20:55:00.000+02:00

Natuurlijk ben ik blij met de oorlog. Althans, blij… Producten waar ik dus blijkbaar jaren teveel voor heb betaald worden nu tegen de normale prijs verkocht. Maar, eigenlijk maakt dat niets uit. Zo werkt de markt. Ik betaal de prijs die ik voor iets over heb.

Wat veel erger is is dat de serviceverlening door alle oorlogsbezuinigen onderuit wordt gehaald. Ik was allang gewend aan ongeïnteresseerde caissières, caissières die liever hun privé-leven met elkaar delen als mij als betalende klant aan te kijken. Ik was ook allang gewend aan ouders die alleen aan voeding deden. Propvolle karren met allerlei door marketing omhoog geprate producten. ‘Gezonde’ koekjes voor de kinderen, of de kids zoals de croma-sudderfamilie ze pleegt te noemen. Dat die kinderen alleen de voeding, en niet de op, krijgen is te merken wanneer dochter lief de propvolle kar tegen je benen staat te rijden en moederlief daar niets van merkt…

Allemaal prima… Maar een van de weinige voordelen van het wonen in een ‘dorp’ waar de digitale equivalent van ’s lands grootste kruidenier niet bezorgd was het feit dat je bij de kassa extra geld kon pinnen. Nu heeft ’s lands grootste kruidenier een deal gesloten met Jan Mulder in zijn leeuwenpak en zijn er zogenoemde pinautomaten geplaatst in de supermarkt.

Echter… nadat de ongeïnteresseerde moeder het toeliet dat haar grut de kar vol met wicky’s in mijn reet had gepropt, ik was opgehouden door een yup op weg naar zijn zaterdagavond lexa date die zijn groente was vergeten te wegen en ik dus eindelijk aan de beurt was bij de ongeïnteresseerde caissière welke liever in de lokale kroeg was als mij te helpen werd mij, door de eerdere genoemde caissière, verteld dat ik niet extra kon pinnen omdat dat via de automaat moest.

Ik voerde aan dat ik dat had geprobeerd maar dat de automaat ‘buiten gebruik was’. Hier kon zij niets aan doen… maar als ik wilde pinnen moest ik dat toch echt bij de automaat doen.

Laat mij maar 2 euro meer kwijt zijn… Dat heb ik graag over voor een klantgerichte supermarkt!!!